9/5/25: 20:00 (Για την Ήβη μου που έχασα πρόσφατα!)

Ένα ζώο συντροφιάς είναι πάντα μια καλή παρέα. Οι γάτες είναι όμως ιδιαίτερα ζώα, δεν σε θεωρούν μέλος ή αρχηγό αγέλης όπως οι σκύλοι. Έχουν την μοναδικότητα να σε επιλέγουν οι ίδιες! Πρόκειται όμως για παρεξηγημένα ζώα. Πολλοί διαδίδουν φήμες πως οι γάτες δεν εκπαιδεύονται, δεν σε αισθάνονται, πως είναι εγωίστριες, και πάντα ήταν συντροφιά των κακών πρωταγωνιστών σε ταινίες, κινούμενα σχέδια, βιβλία κλπ. 

        Μια γάτα θα επιλεχθεί από εκείνον τον άνθρωπο που δεν θέλει κάποιο ζώο για να τον υπακούει. Πόσοι άλλωστε σέρνουν από το λουρί τους σκύλους τους, και η μεγαλύτερη ικανοποίηση που παίρνουν από την συμβίωση μαζί τους, είναι πως έχουν ένα ζώο υποτακτικό σε αυτούς, κατάλληλο για οποιαδήποτε διαταγή; Οι έξυπνοι άνθρωποι δεν επιλέγουν τους σκύλους, θα επιλέξουν μια γάτα, αφού πρώτα βέβαια τους επιλέξει η ίδια για την προσωπική της φροντίδα!

        Οι γάτες είναι μοναχικά ζώα, καλοί κυνηγοί, που για την επιβίωση τους εξαρτώνται καθαρά από τις ικανότητες τους. Αν έχουν την τύχη να μην ζουν σαν γατούλες σαλονιού, αλλά να είναι δραστήριες στον έξω κόσμο, αν δεν τις προσφέρεις φαγητό θα ψάξουν να βρουν οι ίδιες! Αν κάτι είναι δύσκολο να βρουν είναι μόνο το νερό, για αυτό είναι απαραίτητο παντού να υπάρχει νερό για αυτά τα υπέροχα μικρά και ευλύγιστα πλάσματα.

        Όπως κάθε άλλο πλάσμα, οι γάτες έχουν και αυτές τον δικό τους χαρακτήρα. Άλλες είναι πανέξυπνες, άλλες φοβητσιάρες, άλλες περιπετειώδεις, άλλες καβγατζούδες, άλλες δειλές, άλλες τρυφερές, άλλες άγριες κλπ. Αλλά διαθέτουν έναν πολύπλοκο χαρακτήρα, τον οποίο κρατούν από την αρχή ως το τέλος της ζωής τους! Μπορούν να μάθουν πολλά, να εξοικειωθούν με τους ανθρώπους στους οποίους όχι μόνο κρατούν συντροφιά για χιλιάδες χρόνια, αλλά ήταν και χρήσιμοι κυνηγοί που εξολόθρευαν τα ποντίκια στις αρχαίες σιταποθήκες.

        Οι γάτες είναι πλάσματα πολύ ιδιαίτερα, αν και εξημερωμένα, επιβάλλεται μια επιπλέον προσωπική εξημέρωση από τον άνθρωπο που θα έχουν την τύχη να τις υιοθετήσει. Το γουργουρητό τους είναι χαλαρωτικό και θεραπευτικό, χρειάζεται εξοικείωση του ανθρώπου τους με την γλώσσα του σώματος τους, ώστε να μην γίνονται παρερμηνείες για τη διάθεση της.

        Τα αδεσποτάκια είναι η καλύτερη και σοφότερη επιλογή για υιοθεσία! Πρέπει να περιοριστεί αυτό το τεράστιο εμπόριο που γίνεται εις βάρος τους! Έχεις την ικανοποίηση και την ανθρωπιά, να λες πως σώζεις μια ζωούλα από το δρόμο που θα είχε ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης! Υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα από αυτό;

Η ανιδιοτελής αγάπη μεταξύ του ανθρώπου και του τετράποδου φίλου του, είναι μια υπέροχη εμπειρία προσωπικής ανάπτυξης. Πρέπει κάποτε να πάψει αυτή η προπαγάνδα κατά της γάτας! Αν και τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν οι άνθρωποι που επιλέγουν να υιοθετήσουν μια γάτα αντί κάποιου σκύλου. 'Εχω διαπιστώσει πως αυξάνεται η συμπάθεια για αυτά τα πλάσματα, εποειδή πολέον οι άνθρωποι έχουν μάθει την αλήθεια για την ιδιαίτερη φύση τους. Είχαν δαιμονοποιηθεί για τόσους αιώνες, που τις αξίζει πλέον μια θέση στην ζωή μας και την καρδιά μας!

    Αυτά τα διάφανα λαμπερά μάτια, η θαυμαστή ευλυγισία τους, το θεραπευτικό τους γουργουρητό, η αγάπη τους για τα μικρά παιδιά, το πείσμα τους, η επιμονή τους, οι ιδιαίτερες ώρες τους που είναι γεμάτες ενέργεια, ο πολύωρος ύπνος τους, η ευκολότερη μεταφορά τους οπουδήποτε, η ομιλία τους με τους ανθρώπους που τις φροντίζουν κλπ, καθιστούν αυτό το πλάσμα υποψήφιο για μια ακόμη υπέροχη συμβίωση!

17/7/24: 23:50 Θεατρικός μονόλογος υπέρ της προάσπισης της Ελληνικής ιδέας! (Πρώτο μέρος)

Η Ελλάδα πεθαίνει! Μοιάζει με κερί που κρατώ στα χέρια μου, και η σιγανή του φλόγα, φαίνεται πως μάταια την προστατεύω από τον αέρα. Μου καίει τα χέρια αυτή η φλόγα, αναγκάζοντας με να τα ανοίγω ολοένα περισσότερο! Μοιάζει σαν να έχει δική της βούληση, σαν να θέλει να σβήσει. Μάλλον έκανε τον κύκλο της όπως φαίνεται. 

            Μα είναι σώφρον, να αφήσω τα πράματα να πάρουν έτσι απλά το δρόμο τους; Είναι η ματαιότητα, η μόνη αίσθηση ελεύθερης βούλησης; Το να χαθεί έτσι απλά, ύστερα από το πέρασμα τόσων αιώνων, μια φλόγα που άναψε κοντά στην ανατολή, και φώτισε το μυαλό όλου του κόσμου; Όμως η φύση με την μαχητική της αίσθηση επιβίωσης, ποτέ δεν παραιτείται! Στην χειρότερη περίπτωση, δίνει την σκυτάλη σε κάτι διαφορετικό και πάντα ανώτερο, ουδέποτε εξαφανίζει εντελώς! Άρα ήρθε ίσως η κατάλληλη ώρα, η υπέροχη ώρα, για να πάρουμε εμείς οι ίδιοι στα χέρια μας αυτή την ιερή φλόγα του αρχαίου Ελληνικού κόσμου, και να την συντηρήσουμε πάση θυσία!

            Ας οργανωθούμε για μια φορά έστω, έπειτα από τόσες στοχευμένες επιθέσεις κατά του Ελληνισμού, να διαφυλάξουμε τα πατρώα εδάφη από κλέφτες, παράνομους εισβολείς, νόμιμους κατόχους εδαφών με εξαγορά επί χρήμασι, που αντικαθιστούν τα δάση με ανεμογεννήτριες, τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις με φωτοβολταϊκά, δήθεν για την αντιμετώπιση των συνεχόμενων κρίσεων που οι ίδιοι δημιουργούν, όπως και την νόμιμη πάντα, αλλά επιβαλλόμενη αντικατάσταση φυσικών τροφών, με κάθε τύπου δηλητήρια, που σκοτώνουν αργά κάθε οργανισμό, την απλοποίηση της γλώσσας μας από προπαγανδιστές εκσυγχρονιστές, τα ήθη και τα έθιμα μας από εισβολείς κρατών και μεγάλων εταιρειών, ισχυρών καταστροφολόγων, και μειονεκτικά αισθανόμενων ισχυρογνώμων, πάσης φύσεως πολέμιων της λογικής και της ισορροπίας της ίδιας της φύσης!

            Ας πολεμήσουμε αξιομνημόνευτα και θαρραλέα για τις επόμενες γενεές, για τον επαναπατρισμό των παράνομα αποκτημένων δημιουργημάτων του πολιτιστικού μας πλούτου, από δυτικούς δήθεν εκλεπτυσμένους πολιτισμούς, συχνά όμως βαρβαρότερους στην πράξη, από ιθαγενείς άλλων ηπείρων!

27/12/23: 16:20

Πολλοί άνθρωποι δυστυχώς, δεν είναι να τους κάνεις καλό! Ούτε στα κρυφά από αίσθηση προσωπικής αξιοπρέπειας, αλλά ούτε και στα φανερά, αν σε χαρακτηρίζει ο παιδικός αυθορμητισμός. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν δική τους προσωπική συνείδηση, σαν μαριονέτες κινούνται, και ανάλογα τις διδαχές τους, τους καθορίζει η έλλειψη λογικής, όπως και η ανάληψη ευθύνης, σε χέρια ξένα, για κάθε τους δυστυχία! Και είναι κρίμα τόσο για τους ίδιους, όσο και για εσένα, το να μην αποδέχονται οποιαδήποτε μορφή γνήσιου νοιαξίματος, και το στόμα τους να στάζει δηλητήριο, σε κάθε ευκαιρία!

                Έτσι κάποτε αποφάσισα να ανέβω έναν ανήφορο, απότομο σαν γκρεμό. Προτίμησα να πατώ πάνω στην κατεστραμμένη παλιά άσφαλτο, όπου είχαν φυτρώσει όχι μόνο συνηθισμένα αγριολούλουδα, αλλά και αγκάθια που είχαν πλέον ξεραθεί από τον ήλιο. Προτίμησα μια μοναχική,  άγνωστη κατά τα φαινόμενα πορεία, παρά το να συνοδεύομαι από άθλιους, αλλά φαινομενικά καλοπροαίρετους και χαμογελαστούς ανθρώπους, χρόνια σπουδασμένους σε μια ωφέλιμη για τους ίδιους υποκρισία! Το να επιλέγεις την παρέα οποιουδήποτε, αυτό φανερώνει την προσωπική σου αδυναμία, που αλίμονο, δεν σου προσφέρει τίποτα, παρά μόνο σε αφήνει πίσω στην αρχή οποιουδήποτε δρόμου, αλλά σε καθιστά επικίνδυνα ευάλωτο στα αρπακτικά και τα πτωματοφάγα, κάθε ανθρώπινης κοινωνίας!

                Δεν είναι μισάνθρωπος όποιος δεν επιτρέπει να τον συνοδεύουν στον δρόμο του, όσοι δεν είναι κατάλληλοι για εκείνον, δηλαδή εκείνοι που δεν έχουν ιδανικά, αξίες, ανιδιοτέλεια, ενσυναίσθηση, ακόμη και την αίσθηση ευθύνης, στις τυχόν λάθος τους πράξεις, απέναντι στους άλλους!

                Κι έτσι συνέχισα να περπατώ, όχι για να φθάσω στην κορυφή του ανηφορικού δύσβατου δρόμου, που μεταξύ είχε γίνει χωμάτινο δασικό μονοπάτι, αλλά για να καταφέρω να γίνω ένα με την υπέροχη μητέρα φύση! Οπότε δεν δίστασα καθόλου, να συνεχίσω βγάζοντας τα παπούτσια μου! Όχι όμως για την αίσθηση του αυτοθέλητου βασανισμού, όπως διδάχθηκαν οι άνθρωποι από τις σύγχρονες θρησκείες, αλλά από την αίσθηση προσωπικού καθήκοντος για την ανάπτυξη του εαυτού, έχοντας την πλήρη αίσθηση του όλον!

                Και συνέχισα με αποφασιστικό σταθερό βήμα, διότι ο σκοπός μου δεν ήταν να αισθανθώ την απεχθή οδύνη, όπως εκείνος που φεύγει τρέχοντας από τους ανθρώπους, διότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, ο διαρκής φόβος πως θα σε προφτάσει, εκείνος που στην πραγματικότητα δεν ξεκίνησε ποτέ του, οποιαδήποτε πεζοπορία!

           23:12 Και έφθασα! Ναι!... κάποτε έφθασα! Εκεί όπου ακόμη και οι λύκοι φεύγουν στο άκουσμα των βημάτων μου, πάνω στο υγρό χώμα, και το χλωρό γρασίδι, εκεί που ο ουρανός καθρεπτίζεται γαλήνιος πάνω σε σχηματισμένες μικρές λίμνες, και ταράζονται τα φύλλα των δέντρων από τον καθαρό άνεμο! Έφθασα όπου οφείλει κάθε άνθρωπος με καθαρή συνείδηση, προκειμένου να κερδίσει επάξια την ηρεμία που αναζητούσε, όσο βρισκόταν εκεί κάτω στις θορυβώδεις πόλεις, με την αρρώστια στον αέρα, την ανέλπιδη αίσθηση ματαιότητας για το μέλλον, και την βρομιά στους πολυσύχναστους δρόμους, όπου όλοι τρέχουν, χωρίς ποτέ τους να φτάσουν πουθενά, και τους αρκεί για επιβράβευση μια στιγμή ολιγόλεπτης ανακούφισης, κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο, καθισμένοι να αγκαλιάζουν αναμνήσεις μιας παρελθοντικής ζωής, διότι η μόνη παρηγοριά τους, βρίσκεται στα χρόνια εκείνα που ο εαυτός τους, υπήρξε ένα ακατέργαστο εγώ. Πάλεψε λοιπόν για να γίνεις κάτι, οτιδήποτε, ώστε να μην σε ενοχλούν πια, με το βασανιστικό διαρκές σφύριγμα τους, οι Σειρήνες!

12/8/22: 11:19

Βαρέθηκα αυτή την αρρωστημένη αίσθηση μοναξιάς! Το να μην σου χτυπάει την πόρτα κανείς, να μην νοιάζεται κανείς αν ζεις η αν πεθαίνεις, και να κοιτάζεις γύρω σου γνώριμους ανθρώπους σαν ξένους, με κανένα συναίσθημα!

        Η ζωή δεν είναι για τους εκφραστές της αγάπης, τους μόνιμα ερωτευμένους με τις σκέψεις τους, παγιδευμένους μες της φαντασίας τους, τους όμορφους κόσμους! Η ζωή είναι για τους κοινότοπους και τους συμβιβασμένους, με τους βυθισμένους στις υποχρεώσεις της δήθεν ώριμης ενήλικης ζωής τους! Ένας φαύλος κύκλος γνώριμων καταστάσεων, που απλώς σε οδηγούν συντομότερα στον τάφο!

            Έχω στα χέρια μου ένα σημάδι από χάδι, στα χείλη μου καμία γεύση, έστω και πικρή, και τα μάτια μου κοιτάζουν μόνιμα στο βάθος άλλων ματιών, μήπως και αντικρίσουν κάτι σε εκείνους τους ξένους, που μοιάζουν με αφηγήματα αλλοτινών καιρών, τότε που οι άνθρωποι μιλούσαν μεταξύ τους!

                Κάθε νύχτα κοιτάζω με θλίψη τους ξένους, παρατηρώ τις κινήσεις και τις λέξεις τους, νομίζω πως θέλω σε κάποιον να γίνω μέρος της ζωής του! Στη γυναίκα με το θηλυκό περπάτημα, θέλω να γίνω ο εραστής της! Ονειρεύομαι χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, εκείνη που απλώς μου δώσει λίγη από τη σημασία της, φαντάζομαι πως είμαι φίλος με εκείνον που μου δείξει λίγη εμπιστοσύνη! Είμαι βυθισμένος σε έναν δικό μου κόσμο, όπου υπάρχουν φιλίες ισότιμες, έρωτες παθιασμένοι, μοναχικές στιγμές δίχως θλίψη!

22:09

          Καμία χαρά δεν έρχεται δίχως προσπάθεια! Μάταιος ο κόπος του να δίνεις, σε εκείνους που δεν εκτιμούν! Όλοι λοιπόν άγνωστοι μεταξύ αγνώστων! Το διάστημα που μοιράζεσαι με κάποιον τις σκέψεις σου δίχως ντροπή, το ονομάζεις Φιλία, όπως και την εμπιστοσύνη!  Το διάστημα που μοιράζεσαι μαζί με κάποιον, τις παιδικές και τις εφηβικές σου αναμνήσεις, το πάθος και την αίσθηση πως σε αποδέχονται, το ονομάζεις Έρωτα!

         Μην αναζητάς πλέον στα βλέμματα και τα λόγια την αλήθεια! Στις πράξεις μόνο φαίνεται κάποιος τι είναι! Σου λένε πως σε εκτιμούν, και στο πρώτο σου λάθος, πέφτεις στα μάτια τους, σε κάνουν να αισθάνεσαι πως δεν υπήρξες ποτέ για αυτούς! Σου λένε πως σε αγαπούν, και στην πρώτη σου στεναχώρια, σε εγκαταλείπουν, λες και ο Έρωτας είναι μόνο η αυθόρμητη χαρά!

21/11/21: 1:04

Είναι στιγμές που επιθυμείς να ανοίξεις κάποιο πρωινό το παράθυρο, ενώ θα υπάρχει από πάνω σου ένας ζεστός φιλικός Ήλιος, στο μέσο του φθινοπώρου, και να πετάξεις με τη σιγουριά ενός πουλιού! Όμως η απογοητευτική πραγματικότητα, σε προσγειώνει απότομα και βίαια στα δύο σου πόδια, τα οποία λυγίζουν από το βάρος της θλίψης, Και έτσι καταλήγεις να περιορίζεις τον εαυτό σου, στο ύψος του ανθρώπου, κάθε στιγμή που επιτηδευμένα αφήνεσαι, σε μια έντονη παρορμητικότητα, που εξουσιάζει κάθε σου κίνηση, ανήμπορος να πάρεις την εξουσία όλου του σώματος σου! 

21/12/20: Ο υποκριτικός πληθυντικός του "ευπρεπή"!

Βέβαια! Αρκεί για ορισμένους ανθρώπους, να φοράνε το κουστούμι, ένα απεχθές σύμβολο κύρους, ώστε να δίνουν την εντύπωση ενός αξιοπρεπή κυρίου, ο οποίος ξέρει να φερθεί στον οποιονδήποτε, έχει πάντα καλούς τρόπους, και τίμια συμπεριφορά. Αυτή η μέθοδος της εξαπάτησης όμως, πιάνει μονάχα σε ανθρώπους που είναι αφελείς ή οι ίδιοι εκπρόσωποι της μετριότητας που εκπροσωπεί ο κάθε φαντασμένος!                     Τα ψυχοσωματικά συμπτώματα, δεν είναι πάντα οι ψυχολογικές επιπτώσεις, ενός περίεργου πλάσματος, που χρειάζεται απαραίτητα τη βοήθεια ενός "ειδικού", σήμα κατατεθέν της άθλιας εποχής μας, νέα μόδα για τους μυημένους, αλλά οι απεγνωσμένες προσπάθειες ενός σώματος, να αποβάλλει καθετί που το μολύνει, ώστε να καταφέρει ο οργανισμός να επιβιώσει μέσα στη φύση, όπως αλλιώς την ονομάζουμε κατά την Δαρβινική θεωρία της εξέλιξης, τη φυσική επιλογή!        

Είναι μάταιη λοιπόν, η εγκαθίδρυση μιας αξιόλογης ηθικής φιλοσοφίας ζωής, στους καιρούς που ζούμε; Είναι κάτι σαν την ελπίδα του ετοιμοθάνατου, να απολαύσει την τελευταία του επιθυμία, ενώ γνωρίζει τη μη αναστρέψιμη κατάσταση, που θα τον οδηγήσει στην ανυπαρξία; Τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο στηρίζονται στο φόβο! Εκείνος μας κυβερνά και μας καθοδηγεί, όμως επίσης βελτιώνει τη ζωή μας, και μας προσφέρει άμυνες πολύτιμες, για να αντισταθούμε στην οποιαδήποτε αδικία!                          

        Έπρεπε λοιπόν να γίνω γρανάζι κι εγώ, μιας ανθρώπινης μηχανής, που θα την συντηρούσα παρά τη θέληση μου! Μιας μηχανής που ξέρει να τσακίζει κόκαλα, επιθυμίες, όνειρα, και να τρέφει με φιλοδοξίες, μονάχα τους ικανούς χειριστές της! Έπρεπε να γίνω κομμάτι της πίτας κάθε ''πετυχημένου'' επιχειρηματία, που δίνει ψίχουλα, για να συντηρήσει το σώμα μου, και αλυσοδένει τα χέρια μου, ώστε να μην μπορώ να αγγίξω όσα επιθυμώ με τα δικά μου χέρια! Με έπεισαν λοιπόν πως έπρεπε!

Η δυσαρέσκεια μου μια οργισμένη κραυγή που βγαίνει μέσα από ένα σπήλαιο, δεν ακουγόταν πουθενά, παρά μόνο σε λίγα αυτιά ενώ είχε την ένταση ενός ψιθύρου. Ακόμη και αυτά όμως, ήταν ανίκανα να αισθανθούν το απελπιστικό βουητό της θλιμμένης φωνής, εξαιτίας της απουσίας ενσυναίσθησης, της κυριότερης ασθένειας της εποχής μας. Ένιωθα σαν πίρος μιας ατελείωτης αλυσίδας, που γυρίζει ξανά και ξανά στους ίδιους τροχούς, που την κρατά σε κίνηση. Με έπεισαν όλα τα χρόνια που ζω, από το σχολείο ώς το στρατό και τη δουλειά, πως υπάρχει αξία στην χρησιμότητα αυτής της αέναης κίνησης, της συντήρησης αυτής της ψευδαίσθησης που ονόμασαν ζωή. 

Ζούμε από συνήθεια! Αυτή η διαπίστωση με έκανε να αντιδρώ έντονα, να παρεξηγούμαι από τον κάθε τυχαίο, όταν εξέφραζα τις απόψεις μου δημόσια, επειδή δεν ντρέπομαι καθόλου για αυτές. Άλλωστε ήταν και αυτό μια μέθοδος γρήγορης αποκάλυψης, τι είναι ο καθένας στην πραγματικότητα, πόση ομορφιά ή πόση ασχήμια κρύβει μέσα του! Έγινα ηθελημένα ένα πειραματόζωο! Κατέγραφα στη μνήμη μου κάθε τους κουβέντα, κάθε τους κίνηση, παρατηρούσα λεπτομερώς τη γλώσσα του σώματος, τους αυθόρμητους μορφασμούς τους, οτιδήποτε που θα μου έδινε βασικές ενδείξεις που θα μπορούσαν να αποδείξουν τους ισχυρισμούς μου.

Είχα γίνει ένας εξερευνητής της ανθρώπινης αθλιότητας, επειδή είχα ξεχάσει πως είναι να εξερευνά κανείς ευγενικές επιθυμίες. Ζούσα πλέον τρεφόμενος από τα λάθη τους, ανυπάκουος και αντιδραστικός στοχαστικά, μα υπάκουος υποκριτικά και δρώντας ανόητα, εξαιτίας αυτού του βρώμικου παιχνιδιού επιβίωσης. Έπρεπε λοιπόν κι εγώ να πω το ποίημα, λόγια που δεν πίστευα, και δεν υποστήριξα ποτέ στην προσωπική μου ζωή. Εγώ μόνος μπροστά σε τοίχους, το μόνο μου κοινό, να γράφω, να σβήνω ασταμάτητα, σε σκόρπια χαρτιά τσαλακωμένα, λέξεις που έψαχναν να βρουν έναν αποδέκτη, κάποιον που θα μπορούσε να τις αγκαλιάσει με την τρυφερότητα μιας μάνας, ή να τις δεχτεί όπως τα λουλούδια μια ερωμένη στο πρώτο της ραντεβού!

Μα δεν υπήρχα, ούτε υπήρξα ποτέ μου, επειδή γεννήθηκα με την προϋπόθεση να γίνω ένα απλό γρανάζι, μια υπόθεση που έκαναν οι πρόγονοι μου από συνήθεια και από φόβο, μήπως χάσω την αντοχή μου σε αυτή την αέναη κίνηση της αλυσίδας! Ο καλός πολίτης, ο τίμιος, ο συνετός, που δεν έχει μάθει να λέει όχι σε τίποτα και σε κανέναν. Αλλά η πιο μαγική λέξη στον κόσμο είναι το Όχι! Όταν δεν έχεις το δικαίωμα να την πεις, ή επίσης όταν στο δίνουν, αλλά έχει περιορισμένη ισχύ ή ακόμη και καθόλου, συμβαίνουν όλες οι επιπτώσεις που περιέγραψα στην αρχή αυτού του κειμένου!

Η καταπίεση στο σώμα δημιουργεί την αρρώστια, και η μόνη θεραπεία είναι η αντίδραση! Άλλωστε πρόκειται για τον φυσικό νόμο του σύμπαντος, πως σε κάθε δράση αντιστοιχεί πάντα μια αντίθετη αντίδραση. Πώς αλλιώς θα δημιουργόταν η ζωή, αν δεν υπήρχε αυτή η συνεχόμενη μάχη; Οπότε οφείλουμε να υπερασπιστούμε τη Ζωή, αντιδρώντας σε κάθετι που την μειώνει, την προσβάλλει κυνικά, ή αφαιρεί το δικαίωμα της, να συνεχίζει να υπάρχει! Και δεν είναι απαραίτητο για να πάψει να υπάρχει η ζωή, να έχει προκύψει κάποιος φυσικός θάνατος! Ο νοητικός θάνατος, ο θάνατος του προσωπικού χρόνου, ο θάνατος του δικαιώματος να είσαι ο εαυτός σου, ο θάνατος της προσωπικότητας σου, είναι μορφές ολικής ανυπαρξίας, άρα κατακριτέες και άξιες της όποιας αντίδρασης! 

Εκ των υστέρων λένε οι άνθρωποι, πως έρχεται πάντα η πολύτιμη γνώση! Και βέβαια συμβαίνει αυτό, επειδή όσο είμαστε νέοι, δεν υπολογίζουμε τα γεγονότα όπως πρέπει, δεν ζυγίζουμε τις καταστάσεις, δρούμε παρορμητικά

28/2/20:

Έτσι πρέπει να είναι ο άνθρωπος! Να επιτρέπει σε αυτό που ονομάζουμε ψυχή να γαληνεύει. Στωικός απέναντι στη φύση, να κάθεται σε ένα παγκάκι δίπλα στη θάλασσα, με έναν Ήλιο από πάνω του, που έρχεται και φεύγει πίσω από τα βουνά γύρω του, διστακτικά, σαν μια επίμονη και επίπονη παρατεταμένη ανάμνηση, μιας άλλης ζωής! Και οι σκιές γύρω του από τα δέντρα, να παίρνουν την ιδιότητα ενός καλού φίλου που ξέρει να ακούει σιωπηλά χωρίς αντίδραση, χωρίς καμία αρνητική κριτική. Ο παφλασμός της θάλασσας να σε υπνωτίζει, δίχως να χρειαστεί να κλείσεις τα μάτια, και τα σπίτια να φαίνονται πολύ μικρά μακριά σου, να μοιάζουν σαν να μην έχουν ανθρώπους μέσα τους. Λίγα σύννεφα να κάνουν το ταξίδι τους, να παίρνουν μορφές, σχήματα γνώριμα, που θυμίζουν έργα του ανθρώπου, κι εσύ από κάτω, να χαζεύεις το μεγαλείο του γαλάζιου ουρανού, ακίνητος, απορροφημένος, με μάτια αφοσιωμένα στης φαντασίας σου την απύθμενη θάλασσα, όπως εκείνη που βρίσκεται μπροστά σου, άλλοτε σκοτεινή και μυστήρια, όταν τα σύννεφα περνούν από πάνω της, και άλλοτε γνώριμη σαν παλιά παιδική ανάμνηση, τότε που συνήθιζες να διασκεδάζεις στα ρηχά νερά της.

            Να ξέρεις πότε να φεύγεις από ένα τέτοιο τοπίο! Να ξέρεις πότε θα επιστρέψεις ξανά! Αυτή είναι η μόνη ευτυχία στη Ζωή μας! Η επιστροφή στην ομορφιά της στωικότητας, της συνετής απραγίας! Αρκετά θεοποιήσαμε την υπερβολική μας κούραση, της δώσαμε ηθική υπόσταση, και μια σημασία σχεδόν ακατάληπτη από τους λίγους, που τρομάζουν στην ανύπαρκτη σπουδαιότητα της, και προσπαθούν μάταια να αφυπνίσουν την ανθρωπότητα, που προτιμά να δέχεται μονάχα ότι γνωρίζει, ως μια και μόνη πραγματικότητα αυτού του κόσμου! Η πραγματικότητα είναι αυτή που της επιτρέπουμε να υπάρχει! Ευθύνη μεγάλη η ανεμελιά και η σιωπή!

9/2/20: 28.800 Δευτερόλεπτα!

Και φθάνει ξανά η στιγμή που μετράς ασταμάτητα από μέσα σου! Σε απασχολεί μόνιμα αυτή η σκέψη: Πότε θα φύγεις, πότε θα επιστρέψεις ξανά στη Ζωή! Υπολογίζεις κάθε κίνηση σου, μελετάς κάθε σου σκέψη. Η ώρα περνά αργά, βασανιστικά, μονότονα, σε ένα αρρωστημένο στημένο περιβάλλον. Περιβάλλεσαι από καχύποπτους, αμόρφωτους, απολίτιστους. Σκέπτεσαι μήπως έχεις μεγάλη ιδέα τελικά για τον εαυτό σου, και πως τους υποβιβάζεις άδικα με την αυστηρή ηθική σου. Όμως όχι! Πείθεσαι κάθε ημέρα για αυτό! Όλοι κοιτάζουν τη ζωούλα τους εκεί μέσα. Τους απασχολούν σκέψεις που δεν μοιάζουν με σκέψεις, επειδή δεν έχουν τίποτα το ουσιώδες μέσα τους. Η καλημέρα έρχεται αβίαστα, ρομποτικά, δεν σε συνδέει τίποτα με αυτή τη λέξη εκεί μέσα συναισθηματικά. Νιώθεις το βάρος της μοναξιάς που σε απομονώνει, σε απομακρύνει, σε κουράζει κάθε φορά που περνάς την πόρτα της εισόδου, σαν μίζερη απομίμηση ενός ανθρώπου, που έχει πεθάνει ήδη μέσα του, κάθε ελπίδα για κάποια αλλαγή. Ανέχεια, υποβιβασμός, καθημερινή απόκληση από το ταξίδι που κάποτε ονειρεύτηκες όσο ήσουν νέος, και πλέον μοιάζεις με γέρο ναυτικό που κοιτάζει νοσταλγικά τα πλοία, και νιώθει ανίκανος πλέον για να μπαρκάρει σε θάλασσες ξένες, που κάποτε έζησε περιπέτειες, δυσκολίες, κακουχίες, κι όμως τις νοσταλγεί κι αυτές, επειδή περιείχαν μέσα τους κάποια υποψία ζωής.
       Αντιστέκεσαι σθεναρά πάντοτε επιστρέφοντας στο σπίτι. Ένα καταφύγιο ονείρων και ελπίδων. Η κούραση σου είναι μάταιη. Δεν σου προσφέρει τίποτα απολύτως! Λίγα ευρώ την ημέρα που μοιάζουν κι αυτά κλεμμένα, σαν τα όνειρα εκείνα που έκανε κάποιος άλλος, και θέλησες να του στερήσεις τη χαρά του, προσγειώνοντας τον βίαια στην πραγματικότητα που τον περιβάλλει, υιοθετώντας έναν μόνιμο και σκληρό κυνισμό, που ουδεμία σχέση έχει με την αρχαία εκείνη φιλοσοφία. Δεν το καταλαβαίνεις; Ο θυμός σου για τη ζωή που δεν κάνεις, βρίσκει διέξοδο στον κυνισμό! Δήθεν παίζεις τον ρόλο του αδικημένου και του ρεαλιστή, μήπως και το δράμα σου προσελκύσει κι άλλους όμοιους σου, έτσι για να αποκτήσεις παρέα, για να έχεις κάτι να πεις και τίποτε περισσότερο. Δεκαετίες ολόκληρες περνάς αυτή την πόρτα, κάθε ημέρα, τυπικός και σοβαρός, με κάποιες ευθύνες που ονομάζεις υπευθυνότητες να σε βαραίνουν ακόμη περισσότερο από τα χρήματα που βγάζεις.
            Και αντί κάθε σου ημέρα να είναι γιορτή, συνήθισες να παίρνεις τη δουλειά στο σπίτι σου και την έξοδο σου. Κατάφερε τελικά αυτή η μονότονη απέχθεια, να σε κυριαρχήσει ολοκληρωτικά! Απλά μετράς από μέσα σου όλα τα λεπτά. Κοιτάζεις νευρικά το ρολόι, και αδημονείς να φύγεις, να επιστρέψεις πάλι στο σπίτι σου. Είναι η μόνη διαδρομή που σου αξίζει; Και τα ταξίδια που ονειρεύτηκες; Οι άνθρωποι που θα γνώριζες; Τα μονοπάτια στα δάση που θα περπατούσες; Τόσο λίγο αξίζεις, ώστε να τα φαντάζεσαι μέσα στο μυαλό σου; Βγες λοιπόν! Η ζωή δεν είναι μόνο το μέτρημα των δευτερολέπτων, σε τέτοια άθλια περιβάλλοντα! Και αφού η ζωή είναι έτσι διαμορφωμένη, που να χρειάζεσαι τα χρήματα, τουλάχιστον προσπάθησε να βγεις από εκεί μέσα, και να κάνεις κάτι δικό σου! Οτιδήποτε θα αξιοποιεί τις δυνατότητες σου, και αυτό να γίνει η ευλογία που πρόσμενες τόσα χρόνια.
       Η μισθωτή εργασία είναι αρρώστια! Πρέπει να καταργηθεί! Οι ανειδίκευτοι εργάτες πρέπει να καταργηθούν! Είναι απάνθρωπο το να μην αξιοποιείς τα ταλέντα σου, το να μην αναπτύσσεσαι σε μια εργασία, το να κατεβάζεις το επίπεδο σου προκειμένου να συνεννοηθείς, το να κουράζεις το σώμα σου, να το νοικιάζεις σαν πόρνη σε κάθε εργοδότη, που οι πολλοί ακόμα ονομάζουν αφεντικό, επειδή έχουν αποδεχθεί τη δουλική τους πραότητα! Βγες λοιπόν! Πάψε να μετράς τις ώρες που χρειάζεσαι για να πας στην δουλειά σου, πάψε να μετράς τις ώρες που χρειάζονται για να σχολάσεις, πάψε να υπογράφεις επιτέλους σε εκείνο το άθλιο σκισμένο χαρτί κάθε ημέρα, για να αποδέχεσαι πως αξίζεις μόνο εκείνα τα λίγα χρήματα, που σε αναγκάζουν να ζεις ανεκτικά στην καλύτερη περίπτωση. Ξεχάσαμε τη ζωή, τη βλέπουμε να περνά από μπροστά μας, όπως κοιτάμε τα πράσινα ανθισμένα δέντρα, πίσω από το τζάμι ενός τρένου. Ο επόμενος σταθμός μας λοιπόν, ας είναι ο επιθυμητός, και ο χρόνος πλέον να μην μας σκλαβώνει τις συνειδήσεις.

6/1/20: Το κορίτσι που κοιτούσε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο

Είναι ορισμένοι άνθρωποι σπάνιοι, μοναδικοί μέσα σε αυτόν τον σορό κοινών επιθυμιών, που οι πολλοί ονοματίζουν όνειρα, μήπως και καταφέρουν να δώσουν κάποιο νόημα και ουσία, στην καθημερινή τους ρουτίνα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν θέλουν να μεγαλώσουν, τους αρκεί να παραμείνουν παιδιά, να ζουν τη στιγμή δίχως καμία σκέψη να έχει τη δύναμη να τους καταστρέψει τα μέσα με τα οποία χτίζουν το μέλλον τους, απλά αναθεωρώντας την ηθική της αξίας. Η απλότητα είναι η αντίσταση τους σε αυτή την αδικοχαμένη νωχελικότητα, που έχασε την αθωότητα της σε αυτή την εποχή που η καθημερινότητα ξέρει πως να προσδιορίζει τη ζωή, με την ανίδεη σοβαροφάνεια της, και την δεσμευμένη της φαντασία, μόνιμα αλυσοδεμένη, πίσω από τους τοίχους ενός διαμερίσματος που καθηλώνει το άτομο, και το υποχρεώνει να κοιτάζει έξω από το παράθυρο, τη μόνη εκδοχή της ζωής που νομίζει υπαρκτή, αληθινή εξαιτίας του Ήλιου που λάμπει, και των άλλων εκφράσεων και φαινομένων της φύσης, λησμονώντας τη σκιά πίσω από τα πολύχρωμα φώτα των γιορτών που δημιουργήθηκαν, ώστε να θυμίζουν στους ανθρώπους ότι μεγάλωσαν πια, και πως δεν τους αξίζει αυτή η αίσθηση της αθωότητας και της ανεμελιάς, που κάποτε υπήρξε η μόνη απόδειξη πως η ζωή είναι το θαύμα της φύσης! Αυτοί οι άνθρωποι, συνεχίζουν να αντιστέκονται με όσες δυνάμεις τους έχουν απομείνει, με όσα ψυχικά αποθέματα τους επιτρέπουν να έχουν ένα διαφορετικό παράθυρο στον κόσμο. Και η θέα σε κάθε γιορτινή ατμόσφαιρα είναι πάντα πολύχρωμη, χαμηλά φωτισμένη, ικανή όμως να δώσει φως στα όνειρα που έχουν παραμείνει άφθαρτα, μέσα σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς!

              Κάποτε γνώρισα ένα κορίτσι πίσω από το χαμηλό φωτισμό μιας οθόνης, τον καιρό που πλησίαζαν οι γιορτές. Μου μίλησε για αυτά ακριβώς τα όνειρα, που πολλοί δεν παραδέχονται πως κάνουν φοβούμενοι μήπως τους παρεξηγήσουν, και θεωρούν ως πιο συνετή αντιμετώπιση των φόβων τους, την αποδοχή της πραγματικότητας, εκείνης που τους δίδαξαν για να μην τους τρομάξουν, πως η ζωή είναι η παράλογη θλίψη, που ξέρει να σκοτώνει από μέσα! Εκείνο το κορίτσι δεν δίστασε να μου εμπιστευτεί πως του άρεσε να χαζεύει τα φωτάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου, που με παιδική υπερηφάνεια μου είπε πως στόλισε η ίδια, σαν να έκανε κάποιο κατόρθωμα ισάξιο των παραμυθιών που συνήθιζε να  διαβάζει. Κι όμως! Υπάρχουν και εκείνα τα πλάσματα στον κόσμο που η ηλικία δεν συνάδει απαραίτητα με την λογική, και αφήνουν τη φαντασία τους ελεύθερη, σαν τον άνεμο να ταξιδέψει, και να γίνει η αναπνοή ενός άλλου ανθρώπου, που μπορεί να βρίσκεται κάπου μακριά. Όμως σε αυτή την εποχή που σπαταλάμε τον χρόνο μας πίσω από οθόνες, αυτή την εποχή την καχύποπτη, που η εμπιστοσύνη τόσο μα τόσο εύκολα καταρρέει, και δεν αφήνει τους ανθρώπους να έρθουν πιο κοντά, να γνωριστούν, να αφεθούν σε μια άλλη πραγματικότητα, που θα την καθορίζουν οι ίδιοι, όπως ακόμη και την μελλοντική τους ευτυχία, υπάρχουν ακόμη ορισμένοι που δεν την αποδέχονται, και με υπερηφάνεια ζηλευτή, λένε ένα ισχυρό και αποφασιστικό όχι, σε οτιδήποτε δεν σέβεται την προσωπική τους επιλογή, να διαφέρουν από αυτή την εποχή που φθείρει τα μέσα μας, αυτό που κάποιοι ακόμα ονομάζουν ψυχή! 

21/12/19:

Είναι και αυτή η αίσθηση της Ζωής που δεν σε αφήνει να ησυχάσεις! Κάθε χειμερινό βράδυ που επιλέγεις να ξαπλώσεις μόνος σε μια έρημη παραλία, κοιτώντας τα άπειρα αστέρια, χάνοντας την αίσθηση του χρόνου, αυτά τα μικρά μάτια που σε κοιτάνε ενώ απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο. Κάθε φορά που το κρύο γίνεται η αφορμή για μια αγκαλιά, και ερέθισμα για το ξεκίνημα μιας κοινής θέλησης. Κάθε φορά που τα μάτια λαμπυρίζουν μέσα σε κάποια άλλα, αναζητώντας στο βάθος τους την απόδειξη της ύπαρξης μιας ψυχής. Κάθε φορά που το αδιανόητο γίνεται ποθητό, και το κατανοητό απόμακρο. Κάθε φορά που η σκέψη μοιάζει περιττή, και ο πόθος ασυγκράτητος. Κάθε φορά που οι δισταγμοί της λογικής ξεπερνιούνται από την δύναμη της επιθυμίας!

12/11/19: Εσύ ανθρωπάκο!

Εσύ ανθρωπάκο! Εσένα που δεν είδα ποτέ σου, να διαμαρτύρεσαι, χωρίς κάποιον νταβατζή δίπλα σου, χωρίς κάποιον προστάτη, ενάντια στην κοινωνική σου αδικία, στην εκμετάλλευση του εργοδότη σου, στις συνθήκες εργασίας σου, στο εργασιακό μπούλινγκ. Γιατί δεν σηκώνεις κεφάλι χωρίς προστασία; Γιατί κατεβάζεις το επίπεδο της ζωής σου, συνειδητά, χωρίς να προσπαθείς να αλλάξεις τίποτα; Τι σε εμποδίζει να κερδίσεις επιτέλους το δικαίωμα της προσωπικής σου αξιοπρέπειας; Τι σε εμποδίζει να ζήσεις μια ζωή, η οποία θα είναι ευλογία, και όχι κατάρα; Ξέρω! Οι υποχρεώσεις σου, ο φόβος που σου έχει εμφυτευτεί από πολύ νεαρή ηλικία, η αναξιοπιστία και η αθλιότητα της ανθρώπινης φύσης, οι παρωχημένες πλέον διαδηλώσεις, που δεν καταλήγουν πουθενά, η ταυτοποίηση των αναγκών της μάζας, έναντι των δικών σου προσωπικών αναγκών, που καθορίζουν το ποιος είσαι, η ταυτότητα που χάνεις μέσα στα πλαίσια ενός κράτους, ενός εργασιακού περιβάλλοντος, η επιτηδευμένη συμμόρφωση σου, με τους κανόνες που ισχύουν για όλους, οι κηρώσεις, οι απειλές που δέχεσαι όποτε προσδοκείς ένα καλύτερο αύριο, όποτε προσπαθείς να αποκτήσεις δική σου γνώμη, να μιλήσεις, να εκφράσεις την ατομικότητα σου, εκείνη που σου στερούν οι μάζες, επειδή τους συμφέρει να ανήκεις κάπου, οπουδήποτε, αρκεί να ξεχνάς ποιός είσαι, επειδή όταν γνωρίζεις ποιος είσαι, αποκτάς γνώμη, αναπτύσσεις την κριτική σου σκέψη, και αυτό είναι επικίνδυνο για αυτούς, πολύ επικίνδυνο! Στηρίζεται το σύστημα τους, ακριβώς στην ιδέα της εξοικείωσης με μια πολύ συγκεκριμένη πραγματικότητα, μια παράδοση αιώνων, η οποία με την αλήθεια της παλαιότητας της, ορίζει τους ανθρώπους σε κατηγορίες, σε τάξεις, σε θρησκείες, σε πολίτες. Κανείς δάσκαλος σου, δεν τόλμησε να σε διδάξει το ουσιαστικότερο μάθημα, πως η ατομικότητα δεν είναι εγωισμός, δεν είναι ενάντια στη φύση σου, δεν είναι μια υπάνθρωπη και μισάνθρωπη ιδεολογία, αλλά στην πραγματικότητα, μια υγιή αγάπη πρώτα από όλα για τον εαυτό σου, επειδή όταν μαθαίνει κάποιος να αγαπά αυτό που είναι, μπορεί μόνο να αγαπήσει και τον διπλανό του! Όμως ποτέ δεν στο δίδαξαν αυτό! Δεν τους συμφέρει το να αγαπάς τον εαυτό σου! Σε ονομάζουν ομάδα, σε ντύνουν με τις ‘’αρετές’’ της ομάδας, όπου ανήκεις, και αυτό το ονομάζουν υγιή αντίληψη της ανθρώπινης κοινωνίας! Κι όμως! Από εκεί ξεκινούν όλα τα προβλήματα! Αυτή είναι η αρχή της κατάντιας του σύγχρονου ανθρώπου! Η ανάγκη για να ανήκεις κάπου, σε μια πολιτική ιδεολογία, σε μια θρησκεία, σε ένα κράτος, η ανάγκη να ανήκεις σε μια ομάδα με κοινό σκοπό, η ανάγκη να αποκτήσεις μια ταυτότητα, όση αξία και να έχει, σε μετατρέπει σε μια μάζα από σάπιο κρέας! Ο οπαδισμός στην πιο αισχρή μορφή του! Ένας ανθυγιεινός εγωισμός στις σχέσεις των ανθρώπων, τόσο στις ερωτικές, όσο και στις φιλικές ή κοινωνικές. Εσύ ανθρωπάκο... Πότε επιτέλους θα γίνεις αυτό που ήδη είσαι;

28/9/19: Μαθήματα Ζωής!

Γεννιέσαι σε αυτόν τον κόσμο. Ένα κενό χαρτί που γράφουν επάνω του οι άλλοι. Τις απόψεις τους, τις αντιλήψεις τους, τις δήθεν σοφίες τους. Και έτσι εύθραυστος και εύπλαστος που είσαι, πιστεύεις τους μεγάλους! Είναι εκείνοι που σε ξεναγούν στον κόσμο. Και τους εμπιστεύεσαι επειδή δεν γνωρίζεις τίποτα, επειδή διψάς να μάθεις! Ρωτάς και περιμένεις να μάθεις κάτι, οτιδήποτε θα σε βοηθήσει να προχωρήσεις μπροστά, οτιδήποτε θα σε προστατέψει, από πιθανούς κινδύνους που βρίσκονται παντού γύρω σου. Σου μιλάνε για κάποιο Θεό, και μαγεύεσαι! Νομίζεις πως είναι η υπέρτατη αλήθεια! Συγκινείσαι για κάτι που δεν βλέπεις, προσεύχεσαι, πιστεύεις στα τυφλά, σαν να προσπαθείς να δεις κάποιο φως μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας σου. Ωστόσο η ηλικία δεν ενδείκνυται για τον σκεπτικισμό. Απλά ζεις τη στιγμή! Παίζεις, κοινωνικοποιείσαι, απολαμβάνεις τη χαρά και την ανεμελιά σου. Ακόμη και η λύπη μοιάζει στιγμιαία. Μεγαλώνεις, αρχίζεις να διαμαρτύρεσαι, να έχεις γνώμη, έστω και λανθασμένη. Αντιδράς στους οικείους σου πρώτα, επειδή είναι εκείνοι που εμπιστεύτηκες τόσο πολύ! Εκείνοι που σου έμαθαν το καλό και το κακό τους! Δεν ταιριάζει σε όλους τους ανθρώπους η ίδια ηθική! Νιώθεις πως η γη περιστρέφεται γύρω από εσένα, νιώθεις τον νεανικό σου παρορμητισμό, σαν μια αδιάκοπη ενέργεια να διαπερνά όλο σου το κορμί, αλλάζεις απόψεις γρήγορα, σκέφτεσαι, αντιλαμβάνεσαι τους νέους κανόνες. Αρχίζεις να ρισκάρεις, φλερτάρεις, απογοητεύεσαι, δεν ελέγχεις τον θυμό σου, απολαμβάνεις κάθε χαρά σου! Έχεις ακόμη κάτι από το παιδί που ήσουν! Οι υποχρεώσεις σου μεγαλώνουν μαζί με εσένα. Το σχολείο προχωράει, ο στρατός πλησιάζει, ή επιλέγεις να συνεχίσεις να μαθαίνεις νέα πράματα, μέσα από τη νέα σου φοιτητική ζωή. Αγωνιάς για το μέλλον σου, αφοσιώνεσαι σε κάτι που δεν είσαι σίγουρος αν θα σου αρέσει μετέπειτα, για το μελλοντικό σου επάγγελμα. Πρόχειρες δουλειές κακοπληρωμένες, νέα άγχη και αγωνίες, πρόχειροι έρωτες. Νιώθεις όμως πως όλη η ζωή είναι μπροστά σου! Συνεχίζεις να αναρωτιέσαι για τα πάντα. Διαπιστώνεις με λύπη μερικές φορές, για τα πόσα ψέματα σου έμαθαν όλα αυτά τα χρόνια! Αναπτύσσεις την κριτική σου σκέψη, διαβάζεις βιβλία, διασκεδάζεις μέχρι το πρωί, και ξανά η ίδια κατάσταση. Είσαι όμως ακόμα πολύ νέος! Απορρίπτεις τις παλιές σου αντιλήψεις που νιώθεις ότι δεν σου ταιριάζουν. Ο Θεός γίνεται μια αφηρημένη έννοια, η παιδεία που διδάχθηκες δεν έχει σχεδόν καμία ισχύ, οι παλιοί σου δεσμοί με την οικογένεια, έχουν φθαρεί. Νοσταλγείς το παρελθόν σου σε κάθε απογοήτευση! Αυτά τα ψέματα που σε μάθαιναν μέχρι και τα εφηβικά σου χρόνια, ήταν χρόνος που σπαταλήθηκε άδικα, χρόνος που δεν πρόκειται να επιστρέψει! Αναπληρώνεις πλέον τον χαμένο χρόνο σου, προσπαθώντας να μάθεις επιτέλους ποιος είσαι! Αφοσιώνεσαι σε μια φιλοσοφία που σου ταιριάζει, σε κάποια ικανότητα που έχεις, και μαθαίνεις πως η αγάπη έχει πολλές εκφράσεις!

              Οι παρέες μικραίνουν, οι φίλοι λιγοστεύουν, οι έρωτες σύντομοι, ανούσιοι, σχεδόν βαρετοί. Ψάχνεις να βρείς τον πραγματικό φίλο που θα σου σταθεί και θα του σταθείς σε μια δύσκολη στιγμή, την κοπέλα που δεν θα χρησιμοποιήσει τις αδυναμίες σου εναντίον σου. Μάταια μοιάζουν όλα όμως! Οι προσπάθειες σου δεν πιάνουν τόπο. Συμβιβάζεσαι σε ελαφριές ανούσιες κουβέντες, και στο φθηνό χιούμορ, ακόμη και στις σωματικές σου ανάγκες, για να μην νιώθεις μόνος! Και η ζωή προχωράει! Βγάζεις το πτυχίο σου με πολύ κόπο, ψάχνεις να βρεις δουλειά στο αντικείμενο σου, αλλά μάταια! Νιώθεις σαν αιώνιος φοιτητής, και οι υποχρεώσεις σου είναι περισσότερες, δεν ανταποκρίνονται πια στους μισθούς που δίνει ο κάθε εκμεταλλευτής! Απελπίζεσαι, αλλά προχωράς! Δεν υπάρχει επιστροφή! Δουλεύεις ώρες τις οποίες δεν πληρώνεσαι, φθάνεις κουρασμένος στο μίζερο διαμέρισμα σου, και δεν έχεις κέφι για τίποτα. Οι ελάχιστοι άνθρωποι που αποκαλείς φίλους σου, έρχονται να σε δούν στο σπίτι, επειδή τα χρήματα δεν φτάνουν ούτε για έναν καφέ έξω. Σιγά σιγά εξαφανίζονται και αυτοί. Απορροφιούνται σε κάποια ερωτική τους σχέση, και σε ξεχνάνε σαν να μην υπήρξες ποτέ στη ζωή τους! Ακόμη και η επικοινωνία μέσω τηλεφώνου ή βιντεοκλήσης σπανίζει με τον καιρό. Ψάχνεις να βρεις καινούριους ανθρώπους. Εντωμεταξύ με πολύ κόπο βρίσκεις κάτι που πλησιάζει το αντικείμενο που σπούδασες. Συμβιβάζεσαι επειδή είναι αρχή ακόμα. Το αναγγέλλεις σε κάποιον φίλο σου, και αντί να χαρεί με την χαρά σου, ζηλεύει επειδή εκείνος παραμένει άνεργος! Καταλήγεις να ψάχνεις τελικά μια σύντροφο. Ανακαλύπτεις εντελώς τυχαία κάποια μέσα από το διαδίκτυο, η οποία φαίνεται πως ταιριάζει στις δικές σου αντιλήψεις. Βγαίνεις μαζί της και ενθουσιάζεσαι! Ο ενθουσιασμός σου μετατρέπεται γρήγορα σε απογοήτευση, επειδή εκείνη έχει διαφορετικά θέλω! Συνεχίζεις, επειδή καταλαβαίνεις το πόσο δύσκολο είναι να βρείς έναν άνθρωπο που σου ταιριάζει. Μένεις αρκετό καιρό μόνος, και αποφασίζεις πως η μόνη χαρά στη ζωή σου πλέον είναι το σεξ Εύκολες γνωριμίες, ανούσιες εφήμερες σχέσεις, ώσπου αποφασίζεις πως απλά ξοδεύεις τον εαυτό σου και σταματάς! Γνωρίζεις κάποια εντελώς τυχαία στον πραγματικό κόσμο. Ενθουσιάζεσαι, και τελικά ερωτεύεσαι! Ζείς επιτέλους αυτό που ονειρευόσουν! Ή μήπως όχι; Οι ώρες που ξοδεύεις πλέον τόσο εσύ, όσο και εκείνη για κάποια δουλειά, σας αναγκάζουν να βλεπόσαστε μόνο τις Κυριακές. Συζητάς μαζί της την πιθανότητα συγκατοίκησης. Εκείνη δέχεται και νιώθεις πως θα είστε περισσότερο χρόνο μαζί. Τίποτα όμως δεν σε είχε προϊδεάσει για αυτό που πρόκειται να συμβεί. Δουλεύει άλλες ώρες ο ένας και άλλες ώρες ο άλλος! Κάνετε έρωτα ελάχιστα, και σχεδόν ποτέ αυθόρμητα. Η σχέση φθάνει κοντά στο να διαλυθεί, αλλά το βλέπεις στα μάτια της πως υπάρχει αγάπη! Αντί να εγκαταλείψει την προσπάθεια και να φύγει, συμβαίνει το θαύμα! Παλεύει να βρει κάποια άλλη δουλειά, για να συμπίπτουν οι ώρες σας! Προσπαθείς κι εσύ να βρεις κάτι καλύτερο. Δεν εγκαταλείπεις την σχέση σου! Όχι εκείνη που μοιράστηκε μαζί σου τον πόνο και την χαρά της! Όλα με τον καιρό καλυτερεύουν! Η θέληση των δύο δημιούργησε μια άλλη πραγματικότητα! Νιώθεις ακόμα ερωτευμένος μαζί της, βλέπεις στα μάτια της την συγκίνηση, σε κάθε της λέξη κρέμεσαι από τα χείλη της! Ζεις τη ζωή σου γεμάτη όπως πάντα επιθυμούσες! Εξιστορείς στον μοναδικό σου φίλο, τα όσα συνέβησαν τον τελευταίο καιρό. Δείχνει χαρούμενος με εσένα, αλλά απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο. Σε ζηλεύει! Ζηλεύει που έχεις κάποια δίπλα σου, και σου λέει να προετοιμάζεσαι για τα χειρότερα, δήθεν για να μην προσγειωθείς απότομα από το όνειρο και τσακιστείς! Απομακρύνεσαι! Ο κόσμος σου μικραίνει και άλλο. Δημιουργείς με τον άνθρωπο σου έναν μικρόκοσμο, που ορκίζεστε πως θα κάνετε τα πάντα για να τον διατηρήσετε σε αρμονία. Είσαι ευτυχισμένος! Επιτέλους κάνεις έρωτα σαν να τελείς κάποια ιεροτελεστία, η σύντροφός σου γίνεται η φίλη σου, όχι μόνο η ερωμένη σου. Την προστατεύεις και την συμβουλεύεις, και εκείνη σε ανταμείβει με ένα φιλί, ή με ένα χαμόγελο, σε στηρίζει το ίδιο αν σου συμβεί κάτι άσχημο! Ο χρόνος πήρε επιτέλους τη σημασία που του άξιζε! Δεν είναι απλά κάτι που περνάει και χάνεται, είναι κάτι που μένει! Σου θυμίζει την σοφία της φύσης, του ίδιου του σύμπαντος! Ακόμη και το άστρο όταν γίνει σκόνη, η ύλη του σκορπίζεται, αλλά δεν εξαφανίζεται! Είναι η απόδειξη πως κάποτε έλαμψε, πως έκανε το χρέος του στη φύση της Ζωής! Τα παλιά σου πιστεύω έχουν πλέον εξαφανιστεί από μέσα σου! Η ζωή είναι μια διαρκή πάλη, για τη διατήρηση της πραγματικής χαράς, όχι απλά επιβίωση και πόνος. Όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία! Θεοί και δαίμονες, κοινωνική αδικία, παλιές και ξεπερασμένες ηθικές αξίες, που δεν συνάδουν με την εποχή που ζείς. Η πίστη σε εσένα είναι το θαύμα που έψαχνες, σε λάθος δρόμους! Η πίστη σε εκείνη είναι πλέον περιττή! Οι πράξεις της ήταν μεγαλύτερες από τα λόγια της! Είσαι ευτυχισμένος που έμαθες επιτέλους να Ζείς!

13/9/19: Φθινοπωριάζει!

Μύρισε το χώμα απόψε! Τα σύννεφα έφεραν τη βροχή από νωρίς, το αεράκι δροσερό, σημάδι πως το φθινόπωρο πλησιάζει.
          Σήμερα πήρα το δρόμο για το βουνό. Πέρασα ανάμεσα από πεύκα και θάμνους, περπάτησα πάνω στο χώμα, τις πέτρες, και τις πευκοβελόνες. Σκόρπια άγρια χόρτα, ξερά από το καλοκαίρι, και φρέσκα βρύα απλωμένα δω κι εκεί, που  σαν σπόγγοι μάζεψαν τις σταγόνες, δροσίζοντας το τοπίο. Η βόλτα στο δάσος είναι πάντα αναζωογονητική! Η φύση σε καλεί να περπατήσεις εκεί όπου δεν έχεις συνηθίσει, ή εκεί που έχεις ξεχάσει. Δεν μυρίζει το τσιμέντο της πόλης! Γι αυτό οι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι! Είναι που δεν ακούνε τα κελαηδίσματα των πουλιών, που δεν νιώθουν στα πόδια τους τις πέτρες και το χώμα, που δεν έχουν συνηθίσει τα μάτια τους στη θέα του πράσινου, και τα χέρια τους στην κόλλα του ρετσινιού! Πολιτισμό το ονόμασαν! Την απουσία του χλωρού χορταριού, ή την στρωμένη άσφαλτο. Γνωρίζω την αξία του σχηματισμού μονοπατιών, σε δυσπρόσιτα σημεία, από τους λίγους που θυμούνται το δάσος! Βρήκαν σαν δικαιολογία, την ύπαρξη αγκαθιών, ή των αγκαθωτών ξερών θάμνων, για να φέρουν τον πολιτισμό γρηγορότερα! Για να δικαιολογήσουν τις πράξεις μίσους, ενάντια στην φύση!
        Έπειτα βρέθηκα στη θάλασσα. Ο φλοίσβος που με σταθερό ρυθμό θύμιζε μουσική, και η βρεγμένη άμμος, που ενώ της αφήνεις τα αποτυπώματα των πελμάτων σου, πάντα η θάλασσα τα σβήνει, για να σε προκαλεί να ξαναπεράσεις πάλι! Τα αλμυρά βότσαλα μύριζαν ακόμη καλοκαίρι. Σπασμένα κοχύλια, και φύκια ξεβρασμενα, σαν αποτέλεσμα του πολέμου της φύσης, για την αλλαγή των εποχών! Το φθινόπωρο κέρδισε τη μάχη, και οι μνήμες από τα ταξίδια, μοιάζουν ήδη μακρινές! Τι απαίσια η αίσθηση, της αναμονής κάποιας ελπίδας, Πόσο μάταιη είναι η προσμονή για κάποια αλλαγή; Προχώρησα σκεφτικός και κάπως λυπημένος. ''Πέρασε η εποχή μου!'' Σκέφτηκα εγωιστικά, λες και μου χρωστούσε κάτι, μια χάρη, έναν ατέλευτο σκοπό! 

           Συνέχισα να περπατώ στην έρημη πια πλατεία, σχεδόν κανείς τριγύρω μου, μια σιωπή ανεπιθύμητη παντού. Η μοναξιά αφήνει μια αίσθηση ματαιότητας, που έχει τη δύναμη να ξεθωριάζει τα φύλλα των δέντρων!

Κ.Γ.Καρυωτάκης - Το εγκώμιο της θαλάσσης

Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού. Και τ' όνομά της είναι ένα θαυμαστικό.

Δε θυμάμαι το πρώτο αντίκρισμά της. Χωρίς άλλο θα κατέβαινα από μια κορφή, φέρνοντας αγκαλιές λουλούδια. Παιδί ακόμα, εσκεπτόμουν το ρυθμό του φλοίσβου της. Ξαπλωμένος στην αμμουδιά, εταξίδευα με τα καράβια που περνούσαν. Ένας κόσμος γεννιόταν γύρω μου. Οι αύρες μού άγγιζαν τα μαλλιά. Άστραφτε η μέρα στο πρόσωπό μου και στα χαλίκια. Όλα μου ήταν ευπρόσδεκτα: ο ήλιος, τα λευκά σύννεφα, η μακρινή βοή της.

Αλλά η θάλασσα επειδή ήξερε, είχε αρχίσει το τραγούδι της, το τραγούδι της που δεσμεύει και παρηγορεί.

Είδα πολλά λιμάνια. Στοιβαγμένες πράσινες βάρκες επήγαιναν δώθε κείθε σαν εύθυμοι μικροί μαθητές. Κουρασμένα πλοία, με ονόματα περίεργα, εξωτικά, ύψωναν κάθε πρωί τη σκιά τους. Άνθρωποι σκεφτικοί, ώριμοι από την άλμη, ανέβαιναν σταθερά τις απότομες, κρεμαστές σκάλες. Άγρια περιστέρια ζυγίζονταν στις κεραίες.

Ύστερα ενύχτωσε. Μια κόκκινη γραμμή στον ορίζοντα, μόλις έβρισκε απάντηση στις ράχες των μεγάλων, αργών κυμάτων. Εσάλευαν σαν από κάποια μυστική, εσωτερική αιτία, και άπλωναν πλησιάζοντας, για να σπάσουν απαλά, βουβά. Όλα τ' άλλα - ο ουρανός, τα βουνά αντίκρυ, το ανοιχτό πέλαγος - ένα τεράστιο μαύρο παραπέτασμα. 

Ἔζησε κανεὶς θλιβερὰ πράγματα. (Σπίτια μαῦρα, κλειστά. Ἀναιμικά, ἐξόριστα δέντρα τοῦ δρόμου. Ἡ «μαντάμα» μετράει ἀπογοητευμένη τὶς μάρκες της. Στὴν πλατεία οἱ λοῦστροι, κουρασμένοι νὰ κάθονται, σηκώνονται καὶ παίζουν μεταξύ τους. Ὁ νέος νομάρχης, μὲ μονόκλ, ἐπροσφώνησε τοὺς ὑπαλλήλους. Δίπλα ἐξύπνησαν γιὰ νὰ πάρουν τὸ τρένο. Ποτὰ ἀνδρῶν 10 δρ., ποτὰ γυναικῶν 32,50 δρ.) Στὸν ἄνεμο ἀνοίγει ἕνα παράθυρο, κ᾿ ἔρχεται μπροστά μας. Ὅλα ξεχνιοῦνται. Εἶναι ἐκεῖ, ἄσπιλη, ἀπέραντη, αἰώνια. Μὲ τὸ πλατύ της γέλιο σκεπάζει τὴν ἀσχήμια της. Μὲ τὴ βαθύτητά της μυκτηρίζει. Ἡ ψυχὴ τοῦ ἐμπόρου πεθαμένη καὶ περπατεῖ. Ἡ ψυχὴ τῆς κοσμικῆς κυρίας φορεῖ τὰ πατίνια της. Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου λούζεται στὴν ἁγνότητα τῆς θαλάσσης. Βρίσκει ἡ νοσταλγία μας διέξοδο καὶ ὁ πόνος μας τὴν ἔκφρασή του.

1/2/19: Θα έρθει μια μέρα...

Θα έρθει μια μέρα, που ο χρόνος θα φαίνεται βαρύς και ασήκωτος, ένα ανεπιθύμητο βάρος, που θα σηκώνεις αναγκαστικά. Θα μοιάζει με μια υποχρέωση, ή μια δεδομένη συνήθεια. Θα έρθει μια μέρα που ο χρόνος θα γίνεται μια ακατανίκητη έλξη στο παρελθόν. Το προσωπικό σου δηλαδή καταφύγιο! Θα επιθυμείς απεγνωσμένα τη ζωή που πέρασε, και θα κοιμάσαι ελπίζοντας να ονειρευτείς, τα όσα έχασες, τα όσα δεν έκανες, τα όσα δεν συνέβησαν τον κατάλληλο χρόνο. Θα έρθει μια μέρα που θα κοιτάζεις τον Ήλιο, και θα σκέφτεσαι πως είναι ένα απλό κοινό άστρο, μεσαίου μεγέθους, και τίποτε περισσότερο! Η ανατολή και η δύση του, δεν θα σου προκαλεί πλέον καμία συγκίνηση! Θα έρθει μια μέρα, που θα θέλεις να μάθεις, να δημιουργήσεις, να κάνεις κάτι που θα σε ευχαριστεί, αλλά δεν θα έχεις το κουράγιο. Θα έχεις κουραστεί από τις αλλεπάλληλες απογοητεύσεις, και οι σκέψεις θα επαναλαμβάνονται μονότονα μέσα σου. Ακόμη και να μπορούσες να χαρείς για μια στιγμή, δεν θα έχεις κανέναν δίπλα σου που θα μπορείς να μοιραστείς αυτή την τόσο ιδιαίτερη και υπέροχη χαρά, του να είσαι απλώς ο εαυτός σου! Στην καλύτερη περίπτωση θα είναι μαζί σου ένας άνθρωπος, για να μην νιώθεις μόνος! Ο συμβιβασμός της ζωής, θα είναι η ταφόπλακα σου! Το καθημερινό σου εγερτήριο για τη δουλειά, οι συνεργάτες σου, οι προσωπικότητες που θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις, ώστε να καταφέρνεις να αποφεύγεις τους ανούσιους διαπληκτισμούς, με το κάθε λογής ανθρώπινο εξάμβλωμα, θα σε διχάζουν μόνιμα με τον πραγματικό σου Εαυτό!

             Ποιος είσαι τελικά; Τι κρύβεται πίσω από αυτή την φθηνή πλαστική μάσκα, που δημιουργεί ένα τόσο μα τόσο υποκριτικό χαμόγελο; Που κρύβεσαι πάλι; Στο κελί σου; Aυτό το σκοτεινό δυάρι, μέσα στο κέντρο της πόλης, σε μια ακόμη πολυκατοικία, να μην μπορείς να αναπνεύσεις, να μην μπορείς να κουνηθείς παραπάνω από λίγα τετραγωνικά, πάνω στο παλιό μάρμαρο; Βγες επιτέλους! Πάρε έναν καμβά ή ένα τετράδιο και πήγαινε στη φύση! Ζωγράφισε, γράψε! Κάνε ότι σε ευχαριστεί! Η ζωή είναι δική σου! Επειδή θα έρθει μια μέρα, που θα μετανιώσεις για όσα δεν επέτρεψες ο ίδιος στον εαυτό σου να απολαύσεις! Ζωή με απωθημένα μόνο ζωή δεν είναι! Μην ακούς κανένα που περιόρισε τις επιθυμίες του, και αυτό το ονόμασε ωριμότητα! Μην ακούς κανένα που απλά επαναλαμβάνει την αχρειότητα της προχειρότητας, και την εξαναγκασμένη πραγματικότητα της ζωής, σαν να μην έχει ο ίδιος Εαυτό! Μόνο όταν μάθεις να απολαμβάνεις τη χαρά που πηγάζει από εσένα τον ίδιο, τότε θα είσαι έτοιμος για να κρατήσεις ένα χέρι! Και να μάθεις σε αυτόν τον νέο άνθρωπο που ήρθε στη ζωή σου για να συμμεριστεί αυτή τη χαρά που νιώθεις, πως υπάρχει καλύτερο μέρος για να κάνεις έρωτα, από τους τέσσερις τοίχους του μίζερου διαμερίσματος σου, ή από ένα ξενοδοχείο! Περιορίσαμε τον έρωτα, τον μάθαμε στα μουγγά και στα σκοτεινά, τον φέραμε στα μέτρα μας, τον ισοπεδώσαμε με την καθημερινότητα μας! Θα έρθει μια μέρα που οι άνθρωποι θα απολαμβάνουν τη στιγμή, χωρίς τον περιορισμό και την αίσθηση σκλαβιάς του χρόνου! Και αυτή η στιγμή μπορεί να έρθει, μόνο όταν μάθουμε την αξία της Ελευθερίας που μόνο ο Έρωτας μπορεί να μας μάθει, είτε μέσα από τη δημιουργικότητα, είτε μέσα από την αίσθηση απόλυτης αγάπης για έναν άλλο Άνθρωπο! 
Ας κάνουμε προσπάθεια να έρθει κάποτε εκείνη η ημέρα!

Επιστολές του Cesare Pavese!

[Μπρανκαλεόνε,] 2 Μαρτίου [1936]

Στην αδερφή του Μαρία

Αγαπημένη μου Μαρία

Όταν ένας άνθρωπος αντί να γράφει ποιήματα, γράφει γράμματα είναι τελειωμένος. Άσχημο πράγμα η μνήμη. Βάζω έξω τη μύτη το βράδυ, και βλέπω τον Ωρίωνα, ωραίο και διαυγή, να μου θυμίζει ένα βιβλίο που το διάβασα σε διαφορετικούς καιρούς. Αναπνέω τη μυρωδιά των λουλουδιών, στο παράθυρο, και θυμάμαι όταν πήγαινα στο σχολείο πριν από δυο χρόνια. Περνάει το τραίνο και μου ’ρχεται στο μυαλό το αυριανό πρωινό, που θα περνάει ένα στις τέσσερις μέσα από το πευκοδάσος του Βιαρέτζιο. Κοιτάω τα βουνά από μακριά και τρέμω απ’ το κρύο, και σκέφτομαι πάλι τα Χριστούγεννα (τότε τρεις μέρες – τώρα τρία χρόνια). Ξεντύνομαι για να πάω για ύπνο και λυπάμαι για το γυμνό μου σώμα, τόσο νεανικά ωραίο και τόσο μόνο. Σηκώνομαι νωρίς το πρωί και θυμάμαι όταν πήγαινα το πρωί στο καφέ, περιμένοντας και καπνίζοντας την πίπα. Διαβάζω στην «Εφημερίδα του Λαού» τα σινεμά του Τορίνου και φαντάζομαι ποιος παίζει στις ταινίες και στα σινεμά της πόλης (στο Statuto, στο Albi, στο Ideal).

[…] Θυμάμαι όταν διάβαζα Πλάτωνα στην όχθη του Πάδου και τώρα στην ακρογιαλιά δεν διαβάζω ούτε εφημερίδα. Θυμάμαι τον θυμό μου ενάντια σ’ αυτούς που θέλανε να έρθουν μαζί μου στην βάρκα στον Πάδο και νοσταλγώ την περασμένη δυστυχία μου. Με βρίσκω αρκετά ηλίθιο όταν πίστευα στο παρελθόν ότι η προσωπική απομόνωση, ακόμη και για μια στιγμή, ήταν η ευτυχία. Όλη τη μέρα το μυαλό μου ξαναγυρίζει σ’ αυτά τα θέματα και σε άλλα που δεν τελειώνουν ποτέ. 

[Τορίνο,] 17 Απριλίου [1950]
Στην αγαπημένη του Κόνστανς

«Πολυαγαπημένη, δεν είμαι πια σε θέση να γράφω ποιήματα. Τα ποιήματα προορίστηκαν για σένα και φεύγουν μαζί σου. Αυτό το έγραψα το περασμένο απόγευμα, στη διάρκεια των μακρόσυρτων ωρών στο Hotel όπου περίμενα, διστάζοντας, να σε καλέσω. Συγχώρα μου τη θλίψη, αλλά μαζί σου ήμουν και θλιμμένος. Βλέπεις, άρχισα με ένα ποίημα στα αγγλικά και τελειώνω με ένα άλλο τέτοιο. Υπάρχει σε αυτά η ευρύτητα αυτού που δοκίμασα αυτόν τον μήνα: η φρίκη και η έκπληξη».
Πολυαγαπημένη μην θυμώνεις. Εάν μιλάω πάντοτε για συναι­σθήματα που εσύ δεν μπορείς να συμμεριστείς, τουλάχιστον μπορείς να καταλάβεις. Θέλω να ξέρεις ότι σε ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά. Οι λίγες μέρες του θαύματος που πήρα από τη ζωή σου ήταν υπεραρκετές για μένα – ωραία, περάσανε, τώρα αρχίζει η φρίκη, η γυμνή φρίκη και είμαι έτοιμος γι' αυτό. Η πόρτα της φυλακής πάει να κλείσει ξαφνικά.
Πολυαγαπημένη δεν θα γυρίσεις πια σε μένα ακόμη κι αν ξανάρθεις στην Ιταλία. Και οι δυο μας έχουμε κάτι να κάνουμε στη ζωή γεγονός που καθιστά απίθανο να συναντηθούμε πάλι, ούτε να το συζητώ για να σε παντρευτώ, όπως πίστεψα απελπισμένα. Αλλά η ευτυχία είναι κάτι που το λένε – Χάρρυ ή Τζόννυ – όχι Τσέζαρε. Θα πιστέψεις – τώρα που δεν μπορείς πλέον να με υποπτευ­θείς ότι «παίζω θέατρο» για να σε παγιδεύσω με κάποιον τρόπο - ότι απόψε έκλαψα όπως ένα παιδάκι συλλογιζόμενος τη μοίρα μου, και τη δική σου, φτωχή, δυνατή, ικανή, απελπισμένη γυναίκα που παλεύεις με τη ζωή;
Εάν έχω πει ή έχω κάνει κάτι που δεν επικροτούσες, συγχώρεσέ με. Εγώ σε συγχωρώ για όλο αυτό τον πόνο που τρώει την καρδιά, ναι, τον καλωσορίζω. Αυτός ο πόνος είσαι εσύ ο αληθινός τρόμος και ο θαυμασμός για σένα.
Ανοιξιάτικο πρόσωπο γεια σου. Σου εύχομαι καλή τύχη σε όλες σου τις μέρες και έναν ευτυχισμένο γάμο. Ναι.
Θα προλάβεις να πάρεις Το φεγγάρι και οι φωτιές.1 Ίσως να σε περιμένει ήδη στην North Vista Avenue πριν να φθάσεις. Είμαι τόσο χαρούμενος που έχει τ’ όνομά σου. Θυμήσου ότι έγραψα αυτό το βιβλίο – εξ ολοκλήρου – πριν να σε γνωρίσω, και όμως κατά κάποιο τρόπο ένιωθα σ’ αυτό το βιβλίο ότι επρόκειτο να ’ρθεις. Δεν είναι εκπληκτικό;
Ανοιξιάτικο πρόσωπο,2 εγώ αγαπούσα τα πάντα πάνω σου, όχι μόνο την ομορφιά σου, πράγμα που είναι αρκετά εύκολη, αλλά και την ασχήμια σου, τις άσχημες στιγμές σου, το σκοτεινό σου πρόσωπο. Και όμως σε συμπονώ. Μην το ξεχάσεις.

Έρωτας... ο θάνατος του Εαυτού!

Τι είναι ο έρωτας; Πολλές απόψεις υπάρχουν για αυτή την μοναδική ανθρώπινη ιδιότητα. Ο λόγος είναι πως ανάλογα με τον χαρακτήρα μας, αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά το μεγαλείο του, παρά τις ομοιότητες που αναμφίβολα υπάρχουν σε όλους τους ανθρώπους. Προσωπικά δεν μπορώ να είμαι μαζί με έναν άνθρωπο, που πρώτα δεν τον έχω ερωτευτεί! Δεν με ενδιαφέρουν αυτές οι συνηθισμένες γνωριμίες, που γίνονται μεταξύ φίλων! Δεν με ενδιαφέρουν οι σχέσεις που γίνονται από ανάγκη, ή από συμβιβασμό, επειδή απλά συμφωνείς σε ορισμένα θέματα με τον άλλο! Επειδή νιώθουμε μόνοι, επειδή πρέπει να καλύψουμε κάποιες ανάγκες μας, επειδή κοινωνικά θα αισθανόμαστε απομονωμένοι, επειδή δεν θα έχουμε εκπληρώσει ακόμη έναν ρόλο ως κοινωνικά όντα!

                        Ο έρωτας είναι το ξαφνικό χτύπημα στην πόρτα του δωματίου σου, ενώ προσπαθείς να κοιμηθείς έπειτα από ακόμη μια κουραστική ημέρα. Ξαπλώνεις στο κρεβάτι, κλείνεις τα μάτια σου, και προσπαθείς να χαλαρώσεις από την υπερένταση, ώσπου τελικά να σε πάρει ο ύπνος. Και ενώ οι ρυθμοί της αναπνοής σου, πέφτουν αισθητά, και παραδίνεσαι σιγα σιγά, στο πρώτο στάδιο του ύπνου, ακούς ξαφνικά ένα θόρυβο, που σε κάνει να ανοίξεις απότομα τα μάτια! Ο ήχος έρχεται πίσω από την κλειστή πόρτα σου. Για μια στιγμή τρομάζεις, και τα μάτια σου μέσα στο σκοτάδι, ακολουθώντας την προέλευση του ήχου, κοιτάζουν προς την πόρτα, που ενώ δεν την βλέπουν, ξέρουν πως βρίσκεται εκεί. Στο πρώτο χτύπημα παρά το ξάφνιασμα που ένιωσες, αποδίδεις βιαστικά τον ήχο που άκουσες, στην έντονη φαντασία σου και στο πρώτο στάδιο του ύπνου. Σκέφτεσαι πως δεν είναι δυνατόν να σου χτυπάει κάποιος την πόρτα. Χαμογελάς ειρωνικά, και γυρνάς το πλευρό σου από την άλλη μεριά, για να ξεγελασεις τον φόβο σου, οπως κάνεις συνήθως, ώσπου να σε ξαναπάρει ο ύπνος. Ύστερα από λίγο όμως, ξανά ο ήχος επιστρέφει, και μάλιστα πιο δυνατός από πριν! Τρομάζεις πραγματικά αυτή τη φορά, και τα μάτια σου καθώς γυρνάς το πλευρό σου, καρφώνονται στην πόρτα, μέσα στο σκοτάδι.

                     Προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι σου συμβαίνει. Σου φαίνεται αρκετά παράξενο, που ενώ είχες μόλις καταφέρει να χαλαρώσεις, να ακούς αυτόν τον θόρυβο, που ελπίζεις να μην επαναληφθεί ξανά, επειδή το άγνωστο σου προκαλεί τρόμο. Για μερικά λεπτά, που σου μοιάζουν αιώνας, μένεις στάσιμος, με ορθάνοιχτα τα μάτια. Τελικά αποφασίζεις να τα κλείσεις, και να πάψεις να σκέφτεσαι οτιδήποτε, επειδή πρέπει να ξυπνήσεις νωρίς για να πας στη δουλειά. Γυρνάς από την άλλη πλευρά, και προσπαθείς ξανά να κοιμηθείς. Με το που κλείνεις όμως τα μάτια, ακούγεται για ακόμη μια φορά ο τρομακτικός αυτός θόρυβος! Τρεις χτύποι αυτή τη φορά, στο ίδιο τέμπο, αρκετά πιο έντονοι, που σε κάνουν να σηκωθείς απότομα! Κάθεσαι για λίγο στο κρεβάτι, και αυτή τη φορά ανοίγεις το μικρό φως. Νιώθεις μέσα σου, πως σε καλεί κάτι, αλλά δεν ξέρεις τι! Προτιμάς να μείνεις ξύπνιος και να μάθεις, παρά να προσπαθήσεις να πέσεις ξανά για ύπνο. Σηκώνεσαι και επιφυλακτικά πλησιάζεις την πόρτα. Την αγγίζεις με τις άκρες όλων των δαχτύλων σου, και ακουμπάς το αυτί σου επάνω της, ελπίζοντας να ακούσεις κάτι. Αλλά επικρατεί μια ανησυχητική ησυχία, και αυτό σε ωθεί τελικά να  την ανοίξεις, ώστε να επιβεβαιώσεις στον εαυτό σου, πως η φαντασία, σου παίζει περίεργα παιχνίδια. Την ανοίγεις απότομα, σαν να θέλεις να ξαφνιάσεις κάποιον, και κάνεις ένα βήμα προς τα έξω. Το σκοτάδι ομως πίσω από την πόρτα, δεν σου επέτρεψε να δεις το κενό που υπήρχε ακριβώς μπροστά σου, και πέφτεις απότομα, ουρλιάζοντας αβοήθητος στο κενό! Τώρα όλα εξαρτώνται από εσένα και μόνο! Το που θα καταλήξεις ύστερα από αυτή την πτώση που μοιάζει σαν να μην έχει τέρμα, είναι πάντα δική σου επιλογή! Είτε θα προσγειωθείς ομαλά σε κάποιο μαλακό έδαφος, μέσα στην ανθισμένη φύση, είτε θα χαθείς σε ένα άπειρο κενό, με τον τρόμο της πτώσης ολοένα να μεγαλώνει!

                Ακόμη όμως και ο τρόμος που νιώθεις, καθώς βαθαίνεις σε αυτό το κενό, δεν συγκρίνεται με τον τρόμο μιας ανούσιας ζωής! Μιας προκαθορισμένης ζωής! Ζωή είναι ακόμη και αυτή η αίσθηση του κενού! Κάτι νιώθεις τουλάχιστον, και όχι τίποτα! Κάθε ρίσκο περιέχει χαρά ή πόνο, κάθε ρίσκο είναι επιλογή και όχι εξαναγκασμός! Μην επαφίεστε στην αθλιότητα της πραγματικότητας! Να είστε όμοιοι με τα όνειρα σας! Εκείνος που σκοτώνεται από αυτή την πτώση, είναι μόνο εκείνος που είναι τόσο εγωιστής, ώστε δεν θέλει να θυσιάσει για έναν Έρωτα, τον εαυτό του! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από αυτή τη θυσία! Πέστε λοιπόν!

22/12/17:

13/12/17:

Με έχουν κατηγορήσει πολλές φορές για παρωπιδισμό! Λένε πως κοιτάζω στη ζωή μόνο τον δρόμο που θέλω να ακολουθήσω, αδιαφορώντας εγωιστικά για τον κόσμο γύρω μου. Μου λένε πως η ομορφιά υπάρχει παντού, αλλά πως επιμένω να εθελοτυφλώ μπροστά της, και πως επιμένω να αντικρίζω πεισματικά, μόνο την μιζέρια και το σκοτάδι, ώστε να μπορώ να δικαιολογώ όλες μου τις πράξεις! Λένε πως κοιτάζω μονάχα τα δικά μου ωφέλει, πως χρησιμοποιώ την καλοσύνη, με μια εγωιστική ανιδιοτέλεια, ώστε να δείχνω διαφορετικός, ακόμη και ανώτερος από τους άλλους. Λένε πως ονειροπολώ, για να δικαιολογώ ακόμη και την έμφυτη μελαγχολία μου! Πως περπατώ σκυφτός, επειδή φοβάμαι να αντικρίσω τις ''φυσιολογικές'' ζωές των άλλων.
Δεν βλέπουν όμως το μαστίγιο που αφήνει σημάδια στην πλάτη μου! Ούτε την κοινωνική μου προσφορά, μέσα από το προσωπικό μου ύφος! Αδυνατούν να κατανοήσουν πως η αυστηρή κριτική της ασχήμιας, γίνεται για την αναζήτηση της ομορφιάς. Δεν βλέπουν το φως που υπάρχει μέσα μου, αφού στην πραγματικότητα σκοτάδι δεν υπάρχει! Δεν κατανοούν την αμοιβαιότητα, και την ισότητα των πράξεων μου, ούτε νιώθουν τον πόνο της μοναχικότητας! Και πως ακόμη και η εκφρασμένη κραυγή, είναι προτιμότερη και από το πιο λαμπρό χαμόγελο! Η αιτία που κοιτάζω κάτω, είναι η απόδειξη της εναντίωσης μου στην υψηλά ιστάμενη υποκρισία!

28/4/08 Αρετή

Ένας νέος ποιητής που ζει τη καθημερινότητα των άλλων, αποφασίζει να κάνει διακοπές το καλοκαίρι, έχοντας την επιθυμία να αποκοπεί από τη συνήθεια. Μοναδικές του αποσκευές τετράδιο, στυλό και ρούχα. Μοναδική του επιθυμία η τέλεια απομόνωση. Σχεδίαζε εδώ και καιρό να ξεφύγει για λίγες ημέρες από την καθημερινότητα, και από το χειμώνα ήδη σκεφτόταν τη στιγμή της αναχώρησης, καθώς και την περιοχή που θα επισκέπτονταν. Έπειτα από αρκετή σκέψη, επιλέγει μία από τα βορειότερες περιοχές της Ελλάδας, την Ήπειρο. Πάνω στο αποκορύφωμα του καλοκαιριού, θα ήταν ένας προσεγμένος προορισμός, διότι συνδυάζει τέλεια τη θάλασσα με το βουνό.

Στα μέσα του Ιουλίου με το ξεκίνημα της άδειας του, ξεκινά από τη πρώτη κιόλας ημέρα για το μακρινό ταξίδι. Φθάνει στην κωμόπολη, έπειτα από μια κουραστική διαδρομή με το ΚΤΕΛ, και έπειτα με ένα ταξί κατευθύνεται προς τα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Είχε επιλέξει ένα ψηλό σημείο, ώστε να αποφύγει την οχλαγωγία της πόλης. Ίσως θα του ταίριαζε περισσότερο το camping, αλλά χρειαζόταν την ησυχία που μπορεί να του προσφέρει ένα δωμάτιο, κάπως μακριά από τους πολλούς ανθρώπους.

Έπειτα από λίγη ώρα αφού τακτοποίησε τα λιγοστά πράματα του, περνά την ώρα του προσπαθώντας να χαλαρώσει, ακούγοντας τους ήχους της φύσης. Όντας κουρασμένος από το ταξίδι, αποφασίζει να κατέβει στη πόλη, μόνο και μόνο για να προμηθευτεί τρόφιμα και να γυρίσει για να ξεκουραστεί. Το πρώτο κιόλας βράδυ, κοιτάζει με νοσταλγία τα αστέρια που απλώνονται στον ουρανό, σαν άπειρες ελπίδες της νιότης. Κοιμάται ήσυχος, το πρωί ξέρει πως θα τον περιμένει ένας καινούριος Ήλιος. Το πρωινό ξυπνά γεμάτος ενέργεια και καλή διάθεση. Περιπλανιέται για λίγο στο χώρο, και έπειτα κάθεται στο μπαλκόνι. Εκεί ακούει μια γυναικεία φωνή. Μια νέα γυναίκα ανέβαινε τις σκάλες, μόλις είχε φθάσει. Κουβαλούσε εμφανώς κουρασμένη τις αποσκευές της, και συνομιλούσε με την ιδιοκτήτρια. Είχε νοικιάσει το διπλανό δωμάτιο, και η ιδιοκτήτρια την ξεναγούσε στους χώρους. Εκείνος απλως συνέχισε να απολαμβάνει τους ήχους, από τα θροΐσματα των φύλλων των δέντρων, από τα απαλά χάδια του ανέμου. Η γυναίκα άνοιξε τα παραθυρόφυλλα, έβγαλε το σάκο της, και τον ακούμπησε πάνω στο μικρό στρογγυλό τραπεζάκι. Δεν θα έδινε ιδιαίτερη σημασία, ως τη στιγμή που παρατήρησε με την άκρη του ματιού του, να βγάζει μια ακουαρέλα ενώ έδειχνε κάπως ανήσυχη, μάλλον για τη κατάσταση της μετά από το ταξίδι. Ήταν μια νέα γυναίκα ηλικίας περίπου 27 ετών, κατάλευκη με μαύρα μακριά ίσια μαλλιά που έφθαναν ως τη μέση, μέτριου αναστήματος, και έκφραση σχεδόν αποκαλυπτική για τον χαρακτήρα της. Τον εντυπωσίασε η εμφάνιση της, και τον έβαλε σε σκέψεις η ακουαρέλα της. Το  υπόλοιπο της μέρας κύλησε ήσυχα, με μικρές εξορμήσεις στο δάσος και τις απαραίτητες σημειώσεις στο ημερολόγιο του.

Το επόμενο πρωί ξυπνά κατά τις 10:00, και λίγο μετά βγήκε έξω με σκοπό να θαυμάσει τη φύση. Τη στιγμή που γύρισε ασυνήδειτα το βλεμμα του, προς το δωματιο της κοπέλας, την είδε καθισμένη στην πίσω αυλή, προς τη μεριά του λόφου, τη στιγμή που ετοιμαζόταν να πιει τον καφέ της, ενώ ακουμπούσε την ακουαρέλα της, πάνω στο άσπρο στρογγυλό τραπέζι. Τότε ένιωσε και την έντονη επιθυμία να της μιλήσει,  λέγοντας της απλώς ‘’καλημέρα’’. Ήταν όμως πιο δειλός από όσο νόμιζε, και τελικά ξεκίνησε για ακόμη μια φορά να πάει στο δάσος. Στην αναζωογονητική διαδρομή ανά διαστήματα, σημειώνει τις καθαρές του σκέψεις, δώρο του καθαρού κλίματος, και παίρνει βαθιές αναπνοές, λες και θα τελειώσει το οξυγόνο!

Έπειτα από δύο ωρες γυρνά πίσω. Ρίχνει μια ματιά στην αυλή, με την ελπίδα να την δει. Η κοπέλα λείπει, αλλά παρατηρεί πως πάνω στο τραπέζι έχει αφήσει την ακουαρέλα της. Καθώς πλησιάζει, κοιτά με την περιέργεια ενός μικρού παιδιού, το υπέροχο σκίτσο με μολύβι. Απεικόνιζε μια κοπέλα, η οποία στέκονταν έξω από τη πόρτα του σπιτιού της, με γυρισμένη την πλάτη, ενώ έξω απλωνόταν ένα δάσος. Όλο το σκηνικό απεικονίζονταν μέσα από το σπίτι. Απορροφημένος στο σκίτσο, δεν πήρε είδηση ότι η γυναίκα τον κοιτούσε χαμογελαστή. Καλημέρα! του είπε κι εκείνος ξαφνιασμένος από την παρουσία της, της απαντησε με ένα σχεδόν ξερό καλημέρα, εξαιτιας της αμηχανίας του.

-Ε, συγγνώμη αν έγινα αδιάκριτος που κοιτούσα το σκίτσο σου.

-Μη σε απασχολεί. Και απλώνει το χέρι της λέγοντας το όνομα της. Αρετή.

-Σταύρος... Χάρηκα.

-Ε, είχα αφοσιωθεί στη ζωγραφιά σου, την βρήκα υπέροχη.

-Ναι!; Σε ευχαριστώ αν και είναι μονάχα ένα πρόχειρο σχέδιο, ίσως να το ολοκληρώσω κάποια στιγμή. Μια αυθόρμητη ιδέα, αυτό ήταν! Βασικά αυτό που χρειάζεται είναι να συμπληρωθούν τα χρώματα. 

-Ο αυθορμητισμός όμως προδίδει τις δυνατότητες του κάθε ανθρώπου!

-Ζωγραφίζεις κι εσύ:

-Όχι, όχι, απλώς με ενδιαφέρουν οι τέχνες γενικά.

-Κάθισε.

-Ε, με συγχωρείς μα δεν θα ήθελα να χαλάσω την.... στιγμή σου…

-Όχι, όχι, κάθισε δεν ενοχλείς καθόλου.

-Ευχαριστώ! Είναι αρκετά σπάνιο κάποιος να ασχολείται με τις τέχνες! Συμφωνείς;

-Απολύτως! Αυτό συμβαίνει άλλωστε. Λοιπόν, θα ήθελες να μου πεις τι ακριβώς σκεφτόσουν;

Τότε ο Σταύρος διστακτικά, με χαμηλωμένα τα μάτια, της λέει πως δεν ειδικεύεται στη ζωγραφική.

-Ακόμη καλύτερα, απαντά τότε με άνεση η Αρετή, η γνώμη από εκείνον που δεν ειδικεύεται ίσως να ήταν πιο ορθή.

Τότε ο Σταύρος φανερά ενθουσιασμένος από την παρουσία της γυναίκας εκείνης, καρφώνει το βλέμμα του στο σκίτσο εξηγώντας τι είδε σε αυτό.

-Υποθέτω πως το σπίτι είναι διαμέρισμα διότι οι τοίχοι του είναι σκούροι, από τα καυσαέρια μάλλον, η γυναίκα συμβολίζει την ανθρώπινη ευαισθησία, που στέκεται με θαυμασμό μπροστά στο μεγαλείο της φύσης.

Τα μάτια του Σταύρου τότε ευθυγραμμίζονται με τα μάτια τα Αρετής, που λαμπυρίζουν σαν μακρινά άστρα, του καθαρού νυχτερινού ουρανού.

-Συνέχισε παρακαλώ.

-Ευχαριστώ.

-Λοιπόν, ε.... το ότι στέκεται στην πόρτα και δεν έχει βγει έξω από το σπίτι, αυτό μαλλον δείχνει, πως η πόρτα είναι ένα συμβολικό είδος περιορισμού, για την επαφή του ανθρώπου με την υπέροχη φύση. Σαν να στέκεται ως θεατής πλέον, παρά σαν ενεργός κρίκος της αλυσίδας!

Η Αρετή τον κοιτάζει επίμονα, τη στιγμή που της αναλύει τις σκέψεις του. Ο Σταύρος στέκεται σιωπηλός για λίγα δευτερόλεπτα και συνεχίζει.

-Ο ήλιος ρίχνει το φως του πάνω στην κοπέλα, εκείνη έχει τη παλάμη της πάνω στο μέτωπο της, σαν να θέλει να αποφύγει το φως, που αν δεν κάνω λαθος, παρομοιάζεται με την αλήθεια. Ενώ η σκιά που πέφτει κάτω δεξιά, συμβολίζει μάλλον την ψυχή της, που πεσμένη κάτω είναι σαν νεκρή! Δηλαδή χάνοντας την επαφή με τον ζωοδότη Ήλιο, ο άνθρωπος βρίσκεται πίσω από τη φύση, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να σκοτώνει την ψυχή του!

Η Αρετή τότε έκπληκτη, με ύφος μικρού παιδιού που βρίσκεται στην τάξη, διψώντας να μάθει, του λέει χαμηλόφωνα: Πες μου σε παρακαλώ ασχολείσαι με κάτι;

-Με τη γραφή... ποίηση κυρίως. Είπε διστακτικά ο Σταύρος.

-Ώστε τελικά ασχολείσαι με κάποια τέχνη!

-Ναι, και θρέφω μια απεριόριστη αγάπη για αυτήν!

-Μάλιστα!

-Σε ποια περιοχή κατοικείς Σταυρό;

-Στην Σαλαμίνα, εσύ;

-Στην Αθήνα... κέντρο. Ήρθα εδώ για να ηρεμήσω λίγο από τη ζωή της μεγαλούπολης, αλλά και για να κερδίσω μερικά χρήματα επιπλέον.

-Εγώ για να απομονωθώ, να απολαύσω την ησυχία και τους ήχους της φύσης.

-Όσο για το τελευταίο το παρατήρησα από την ανάλυση που έκανες στο σκίτσο μου, του λέει χαμογελαστή η Αρετή.

Γελούν χαμηλόφωνα και η οικειότητα αντικαθιστά σιγά, σιγά την πρώτη δειλή κουβέντα.

-Πως ακριβως θα κερδίσεις χρήματα; Την ρωτά απορημένος ο Σταύρος.

-Βασικά, του λέει η Αρετή, κάθε απόγευμα που είναι γεμάτη η πλατεία με ανθρώπους, θα κάθομαι και θα σκιτσάρω όσους το επιθυμούν, ζητώντας ένα ποσό ανάλογα με το είδος του σκίτσου που θα θέλουν, από διασκεδαστικές καρικατούρες, έως μονόχρωμα και έγχρωμα πορτρέτα.

-Ά, έχεις κάνει επάγγελμα το ταλέντο σου όπως διαπιστώνω.

-Χμ ταλέντο! Με ενοχλεί πολύ αυτή η λέξη, προτιμώ την ικανότητα. Τέλος πάντων, από ανάγκη το κάνω, αλλά είναι τουλάχιστον κάτι ευχάριστο.

Ο Σταύρος μένει έκπληκτος από την ιδιοσυγκρασία της Αρετής. Ένα πονηρό χαμόγελο, σχεδόν αποκαλύπτει την επόμενη ερώτηση του.

-Τι σε ενοχλεί ακριβώς στη λέξη αυτή;

-Με ενοχλεί η νοθεία στη σημασία της με κοινές και ανούσιες δραστηριότητες.

-Σε καταλαβαίνω, την ίδια άποψη έχω και εγώ. Δεν είναι όμορφο να μολύνεις επηρεασμένος από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης λέξεις και έννοιες.

-Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης;! Είσαι σαρκαστικός, αγγίζεις τα όρια της ειρωνείας και τα ξεπερνάς με τη σάτιρα!

-Όπως το αντιλαμβάνεσαι. Η ζωή από μόνη της είναι μια ειρωνεία, τουλάχιστον να την αντιμετωπίζουμε με καυστική σάτιρα, ώστε να κατορθώνουμε να επιβιώνουμε! Με συγχωρείς που πολυλογώ, παρασέρνομαι εύκολα και γίνομαι φλύαρος.

-Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που απλώς παρασέρνεται από τα συναισθήματα του, και αυτό δεν προέρχεται από ανόητη φλυαρία, αλλά από το πάθος του. Και από ότι φαίνεται είσαι αρκετά παθιασμένος με ότι πιστεύεις και υποστηρίζεις.

-Σίγουρα! Οφείλω να το παραδεχθώ.

Επικρατεί για λίγα δευτερόλεπτα σιγή, κοιτιούνται στα μάτια με έκπληξη και σεβασμό.

Ο Σταύρος της ζητά ευγενικά να απομακρυνθεί, ώστε να πάει στην πόλη και να αγοράσει κάτι για να φάει. Της δίνει το χέρι, και της λέει πως χάρηκε που γνώρισε έναν άνθρωπο που ασχολείται με κάποια τέχνη. Δεν ειδώθηκαν ξανά ώσπου νύχτωσε. Όταν επέστρεψε ο Σταύρος. η Αρετη έλειπε. Μάλλον είχε κατηφορεισει προς την πλατεία του χωριού, και ο Σταύρος την περιμενε με αγωνία, ώσπου η νύχτα, τον βρήκε ξαπλωμένο στο κρεβάτι του, να ονειροπολεί την εξέλιξη αυτής της νέας και απροσδόκητης γνωριμίας.

Το επόμενο πρωί ο Σταύρος ξυπνά και ντύνεται, για να ανηφορήσει στο βουνο με το δάσος, η Αρετή έχει ξυπνήσει ήδη, και πίνει τον καφέ της στην αυλή, ενώ πάνω στο τραπέζι έχει ακουμπήσει ένα μολύβι και την ακουαρέλα της.

-Καλημέρα, της λέει ευχάριστα ο Σταύρος.

-Καλή σου μέρα, επίσης! Του απαντά με ειλικρίνεια η Αρετή.

Ετοιμάζεσαι να πας κάπου;

-Ναι, να αναπνεύσω καθαρό αέρα στο δάσος. Εσύ θα παραμείνεις εδώ;

-Όχι, σκεφτόμουν να πάω στην παραλία και να κοιτάζω τη θάλασσα. Με ηρεμεί.

-Εντάξει τότε, θα βρεθούμε αργότερα. Σε χαιρετώ.

Ο Σταύρος κάνει την κίνηση να φύγει αλλά η Αρετή του λέει:

-Σταύρο…

-Ορίστε.

-Θα ήθελες να πάμε μαζί στο λόφο εφόσον για τον ίδιο λόγο πάμε, για να ηρεμήσουμε; Εξάλλου κι εγώ δεν έχω πάει ακόμα, επειδη μόλις έφθασα εδω.

Ο Σταύρος ξαφνιάζεται αρχικά, αλλά δεν θα μπορούσε να πει όχι σε μια τέτοια πρόταση.

-Γιατί όχι; Η θέα είναι πολύ καλή από ψηλά, θα σου αρέσει και η όψη της θάλασσας από εκεί.

Η Αρετή παίρνει μαζί της τα πράματα της, και τον συνοδεύει. Έπειτα τους βλέπουμε στο δάσος να συζητούν.

-Αγαπώ τη φύση, σχολιάζει ο Σταύρος. Μου προσφέρει γαλήνη και ξεκούραση.

-Κι εμένα!.Θες να κάτσουμε κάπου για να ξεκουραστούμε;

-Βεβαίως, γιατί όχι;

Βρίσκουν ένα βράχο και κάθονται. Ο Σταύρος βγάζει από τη τσέπη του ένα μπλοκάκι και ένα στυλό και αρχίζει να γράφει. Η Αρετή απορριμμένη τον ρωτά:

-Αν δεν γίνομαι αδιάκριτη, τι γράφεις;

-Ένα λεπτό παρακαλώ… Ορίστε! Λοιπόν... Συνηθίζω να κρατώ σημειώσεις, από διάφορες σκέψεις που έρχονται στο μυαλό μου. Ακόμη και ένας στίχος, όπως στη προκειμένη περίπτωση, για μένα είναι πολύτιμος, διότι μπορεί κάποια στιγμή να δημιουργηθεί ένα όμορφο ποίημα και δεν θα ήθελα να το χάσω! Είναι μια μανία που έχω τα τελευταία χρόνια.

Η Αρετή τον διορθώνει...

-Αγάπη είναι! Ξέρω πως νιώθεις.

Τον κοιτάζει με αφοσίωση και κατανόηση και του λέει.

-Στάσου μια στιγμή!

-Ορίστε;

Η Αρετή τότε βγάζει μέσα από τη τσάντα της, την ακουαρέλα και ένα μολύβι.

-Θα ήθελα να σε ζωγραφίσω!

-Μα τι θα κατάφερνες με τη δική μου μορφή; Λέει σαρκαστικά ο Σταύρος.

-Θέλω να αποτυπώσω τα συναισθήματα σου.

Και αρχίζει να τον σχεδιάζει…

Ο Σταύρος την ρωτά διστακτικός όπως πάντα. Ποιο ακριβώς θα είναι το θέμα σου; Έχεις κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό σου;

-Όχι, όχι, πάντοτε σχεδιάζω αυθόρμητα, π.χ. στη προκειμένη περίπτωση, με ενέπνευσε το χαμόγελο σου τη στιγμή που έγραφες. Αυτό σε συνδυασμό με το σημείο όπου βρισκόμαστε, στάθηκε αφορμή για να σε σχεδιάσω. Χμ ίσως ο τίτλος του έργου αυτού να είναι ‘’Ο ποιητής και η φύση του’’! Χαχαχαχαχα!

Γελούν χαμηλόφωνα, τα μάτια του Σταύρου χαμηλώνουν σαν παιδιού που έκανε σκανταλιά, τα μάγουλα του παίρνουν ένα απαλό κόκκινο χρώμα ενω η Αρετή τον παρατηρεί χωρις όμως να τον σχολιάσει. Δεν θέλει να τον κάνει να νιώσει αμήχανα.

-Μείνε σχεδόν ακίνητος σε παρακαλώ.

-Εντάξει!

Έπειτα από ένα εικοσάλεπτο της ώρας, το σύντομο σχέδιο τελειώνει.

-Τελείωσα! Αποκρίνεται η Αρετή γεμάτη ικανοποίηση.

-Επιτρέπεται; Της λέει ο Σταύρος απλώνοντας το χέρι του.

-Βεβαίως! Άλλωστε δικό σου είναι!

-Σε ευχαριστώ αλλά…

Ο Σταύρος δεν προλαβαίνει να πει άλλη λέξη και η Αρετή του δείχνει το πορτρέτο του. Το μαγικό μολύβι της, τον έχει απεικονίσει πιστά με χαμηλωμένα τα μάτια και εκείνο το υπέροχο χαμόγελο του.

Ο Σταύρος εμφανώς συγκινημένος, της δίνει το χέρι του και της λέει πως είναι το ωραιότερο δώρο που του έχουν κάνει.

-Σε ευχαριστώ, είναι το δώρο μου για τη γνωριμία μας.

Ο Σταύρος τότε χωρίς δισταγμό της δείχνει τι είχε γράψει στο μπλοκάκι του.

Η Αρετή διαβάζει με ενδιαφέρον:

Ώ όνειρο της ημέρας καλοκαιρινό

με ορθάνοιχτα τα μάτια σε αντικρίζω

η εμορφιά σου ένα αστέρι μακρινό

είθε να είμαι ο άνθρωπος που σε ‘’αγγίζω’’.

Η Αρετή με μάτια λαμπερά και βαθιά, σαν σπήλαια μυστήρια και ανεξερεύνητα τον κοιτάζει.
Θέλει να τον αγκαλιάσει, αλλά διστάζει και σκέπτεται πως ίσως να μην είναι σωστό. Τον ακουμπά στον ώμο και αποκαλύπτει το γεμάτο καλοσύνη χαμόγελο της.

-Σε ευχαριστώ!

-Είναι το δικό μου δώρο για τη γνωριμία μας!

Παίρνει το μπλοκάκι από τα χέρια της, σκίζει το χαρτί και της το δίνει.

-Ορίστε!

Η Αρετή παίρνει το χαρτί και το ακουμπά στο μέρος της καρδιάς της, και υστερα το τοποθετεί στην τσέπη της χωρίς να αρθρώσει λέξη!

-Συνεχίζουμε τη βόλτα μας; Την ρωτά ο Σταύρος.

Η Αρετή κουνά το κεφάλι της καταφατικά, και ανηφορίζουν στο δάσος. Στο δρόμο δεν λένε λέξη, μονάχα κοιτάζονται και χαμογελούν. Η Αρετή απλώνει το χέρι της, και κρατά το δικό του με τρυφερότητα, ο Σταύρος την κοιτά και χαμογελά, τα συναισθήματα και των δύο είναι μπερδεμένα αλλά τόσο ευχάριστα! Ενώ φθάνουν στην κορυφή, ο Σταύρος της λέει τότε: Ορίστε η θέα που σου είχα υποσχεθεί, ιδρώσαμε βέβαια για να φθάσουμε εδώ, αλλά ελπίζω να μην σε απογοήτευσα. 
Τα δέντρα απλωνόντουσαν προς τα κάτω, και η πόλη στο χαμηλότερο σημείο έμοιαζε με άσχημη παρεμβολή στη φύση, ενώ η θάλασσα απλώνονταν με μια αίσθηση απεραντοσύνης, γαλάζια και ήρεμη.

Ο Σταύρος παίρνει μια βαθιά ανάσα καθώς κοιτάζει τη θάλασσα και μονολογεί:

-Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη, γιατί έχει την όψη του ιδανικού και το όνομα της είναι ένα θαυμαστικό… Καρυωτάκης!

Η Αρετή γυρίζει το κεφάλι της, προς τον Σταύρο χαμογελαστή και του λέει:

-Φαίνεται πως αγαπάς πολύ την Ποίηση!

Ο Σταύρος της απαντά με πάθος:

-Αγαπώ την ποίηση γιατί έχει την όψη θάλασσας. Η ποίηση είναι Αρετή! Η ποίηση είναι απύθμενη σαν τη γυναίκα, μυστήρια σαν τη νύχτα, και ελκυστική σαν τη ζωή!

Η Αρετή εμφανώς μαγεμένη από τα λόγια του ποιητή, στέκεται ακίνητη με μια απορία να εμφανίζεται στο πρόσωπο της. Διστάζει να του απαντήσει στα λόγια του και σχολιάζει:

-Είναι πολύ όμορφα! Ίσως κάποια στιγμή να ζωγραφίσω το τοπίο.

-Θα ήθελα να ήμουν μπροστά τη στιγμή πού θα το ζωγραφίσεις!

Ο Σταύρος απλώνει το χέρι του, και αγγίζει το μάγουλο της, γεμάτος ερωτισμό. Η Αρετή δεν αντιστέκεται, θέλει να τον φιλήσει αλλά απλώς αρκείται στο να σχολιάσει τα εξής:
Δεν σε γνωρίζω, αλλά κατά κάποιο τρόπο, σε νιώθω μέσα μου σαν δικό μου άνθρωπο.

-Μα ούτε κι εγώ σε γνωρίζω. Σκέψου όμως, οι άνθρωποι που είχες την εντύπωση πως γνώριζες, ακόμη και μετά από αρκετά χρόνια αφοσίωσης και ενδιαφέροντος, δεν έφθασε κάποτε η στιγμή που τους αισθανόσουν σαν ξένους;

Η Αρετή κουνά το κεφάλι της καταφατικά με λύπη στα μάτια. Ο Σταύρος γεμάτος ένταση της λέει τότε:

-Γι’ αυτό σου λέω ζήσε τη στιγμή! Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα και μηδαμινά! Ο Pavese είπε πως ''όλος ο πλούτος της ζωής είναι οι αναμνήσεις που λησμονούμε''. Το μόνο που θα πρέπει να κάνεις, όταν κάποτε λήξουν οι στιγμές, είναι να τις αναπολείς και να γεμίζεις χαρά που τουλάχιστον τις έζησες! Παίρνει το θάρρος και την φιλά τρυφερά στα χείλη ενώ της απαγγέλλει το ποίημα του Poe ‘’Όνειρο μέσα σε όνειρο’’:

Το υστερνό μου φίλημα στο μέτωπο σου πάρε

Και άφησε με αγάπη μου δυο λόγια να σου πω

Αλήθεια λες σαν όνειρο πως διάβηκε η ζωή μου

Χωρίς κανένα ατέλειωτο και ξέμακρο σκοπό.

Όχι το υστερνό αλλά το πρώτο Σταύρο, του λέει η Αρετή τρέμοντας ελαφρά από την επαφή με το άγνωστο. Διότι ο ποιητής είναι το άγνωστο και η γυναίκα που θα νιώσει μαζί του την ανάγκη να τον ακολουθήσει, θα πρέπει να προετοιμαστεί κατάλληλα, ώστε να μπορέσει να τα αντιπεξέλθει με την αλήθεια του. Και η αλήθεια του, εκείνη η κρυστάλλινη και σκληρή, χρειάζεται μονάχα ένα φιλί ποτισμένο με αγάπη, ώστε να μην παρασύρει και τη γυναίκα στον πυθμένα της συνειδήσεως του!
Η Αρετή τον αγκαλιάζει και ακουμπά το κεφάλι της στον ώμο του. Η στιγμή είναι ανθρώπινη, και μεγαλειώδης! Έχουν κλειστά τα μάτια τους και αναστενάζουν από την κούραση της ζωής. Δεν αρθρώνουν ούτε μια λέξη! Έπειτα από λίγο στέκονται ακίνητοι κάτω από τη σκιά ενος πεύκου, και ξεκουράζονται από τις συνήθειες των ζωών τους. Εκείνων των 2/3 που καταναλώνουν για τον ύπνο και για την εργασία. Ένας αβέβαιος και ξαφνικός έρωτας απλώνει τα φτερά του από πάνω τους, θέλοντας να τους προστατέψει από την κακοήθεια της πραγματικότητας! Το όνειρο είναι ο μπροστάρης του αύριο και το πάθος η αλήθεια του σήμερα!