Νυχτερινό Παραλήρημα:

Το χειμωνιάτικο κρύο καλά κρατεί. Φεύγει και ο Φεβρουάριος σε λίγες ημέρες, όμως η ψύχρα και η νυχτερινή υγρασία, κάνει τα κορμιά μας να διπλώνονται κάτω από τα σκεπάσματα.

Κάποιοι από εμάς, απλώς επιθυμούν να κουλουριαστούν στα ζεστά σκεπάσματά τους, άλλοι μόνοι και άλλοι με κάποια σύντροφο. Ορισμένοι ξοδεύουν τα βράδια τους πίνοντας σε κάποιο μπαρ το ποτό τους, καπνίζοντας και χαζολογώντας. Κάποιοι άλλοι παρακολουθούν μια ταινία ώσπου να τους πάρει ο ύπνος, ενώ υπάρχουν κι εκείνοι που απλώς θέλουν… να ζήσουν!

Τα κορμιά τους διπλώνονται από το κρύο, και η μοναξιά τους τα φέρνει σε εμβρυακή στάση κάτω από τα σκεπάσματα! Κάτω από το μαξιλάρι τους έχουν πάντα ένα βιβλίο, ενώ που και πού ανοίγουν το εξώφυλλο του παράθυρού τους, για να θαυμάσουν τα άστρα! Δεν τους παίρνει εύκολα ο ύπνος! Για εκείνους η νύχτα είναι το δυσκολότερο κομμάτι της ημέρας! Για εκείνους είναι μια σύντροφος η νύχτα! Μια σκοτεινή μυστηριώδης παρουσία, που τους μιλά όταν ησυχάζουν, και ξεστομίζει λόγια μεγάλα, λόγια επιθυμητά από εκείνους τους ραψωδούς της νύχτας! Είναι ευλογία και βάσανο μαζί, να μην μπορείς να κοιμηθείς, επειδή γνωρίζεις πως μπορείς να δημιουργήσεις μονάχα όταν το μυαλό πλησιάζει στην κατάσταση του ύπνου, επειδή ξέρεις πως η ξεκούρασή σου, συμβαίνει για να υπηρετείς καλύτερα την καθημερινότητά σου!

Μα τι άθλια αφέντρα είναι η συνήθεια που δούλο σε θέλει, να μη σηκώνεις κεφάλι; Κι εσύ ένας μίζερος επαίτης, που ζητά σε οποιαδήποτε κίβδηλη στιγμή ευτυχίας, την σημασία της ζωής! Αλλά η αληθινή χαρά ποτέ δεν δίνεται σε εκείνους που δεν προσπαθούν να βελτιώσουν την πραγματικότητα τους! Δεν είναι η σύνεση το προνόμιο των πολλών!

<<Τι κάνεις ανάμεσα σε τόσους ξένους;>> Σε ρωτά με αυστηρότητα η πραγματική υπόσταση του εαυτού σου, κι εσύ κοιτάζεις έναν καθρέπτη, για να επιβεβαιώσεις πως απευθύνεσαι σε εσένα! Τίποτα δεν είναι μάταιο στη ζωή, αρκεί να διεκδικείς την κάθε ουσία! Τίποτα δεν υπάρχει χωρίς ζωή, γι’ αυτό και πρέπει να υποστηρίζεις την ακεραιότητά σου, ανάμεσα στους κακοήθεις άνεμους, που σφυρίζουν συνεχώς στα αυτιά σου, λέξεις μισητές, λέξεις που πονάνε!

Και η επιβράβευσή σου για την έντιμη προσπάθειά σου, είναι η μοναχική εμβρυακή στάση τις μέρες του χειμώνα!

Καληνύχτα εραστή των σκιών, ονείρων που μοιάζουν με ψέμα! Σε εσένα εναποθέτουν οι ήρωες, στεφάνια στη μνήμη του έργου σου! Αλλά εσύ δεν θέλεις ήρωας να γίνεις! Ένα άγαλμα είναι η μνήμη του ανάξιου εραστή της νύχτας! Εκείνου που κοιμάται πάντα μόνος, αλλά θέλει να τον θυμούνται επειδή ο ίδιος δεν απόκτησε μνήμες στη ζωή του! Ματαιοδοξία λοιπόν, η υστεροφημία του άδοξου ανθρώπου! Μια θλιβερή τραγική κενοδοξία!

Ας είναι ο πόνος μια μακρόσυρτη γιορτή δημιουργίας! Τίποτα δεν χαρίζεται σε εκείνους που γεννήθηκαν για να πεθάνουν ξένοι!

Αλλά η εμβρυακή σου στάση παραμένει μια θλιβερή απόδειξη του προσωπικού σου αγώνα και πόνου, όποτε πέφτει το έρεβος τις κρύες νύχτες του χειμώνα!

Καληνύχτα!

Απογοητεύοντας τα αστέρια.

Ένας συνεχής παραλογισμός διαφεντεύει το ανθρώπινο είδος. Φανταστείτε τις υπάρξεις σας, ως σώματα κενά από επιθυμίες, ως μια αέναη επιστροφή σε μια τρέλα δίχως τέλος. Ένα παρελθόν που βρίσκεται μπροστά από κάθε μέλλον, και το κατακτά με γνώμονα τη συνήθεια του. Ένα παρόν που ξεγελά το μέλλον αντικατοπτρίζοντας την ασχήμια του χθες, ως τη μόνη αναντίρρητη αλήθεια. Και ένα μέλλον δίχως ουσία, με μόνη ανεκτίμητη προσδοκία, την επιστροφή στο παρελθόν, το μόνο σίγουρο και άρα συνετό και μπορετό από τους πολλούς. Έρχεται κάποτε μια μέρα, που για τους περισσότερους μοιάζει με νύχτα, όπου τα σύνορα μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος καταρρέουν. Βρισκόμαστε επιτέλους για ελάχιστα δευτερόλεπτα στο παρόν, όπου αποκτούμε για πρώτη και τελευταία φορά τη συνειδητότητα με την οποία θα έπρεπε να είχαμε ζήσει! Και ύστερα πεθαίνουμε αμάχητοι, όπως ζήσαμε μια ολόκληρη ζωή, που ήταν για μας μια θαμπή χαρά, όπως φαίνονται οι ακτίνες του Ήλιου πίσω από ένα θαμπωμένο από το χειμωνιάτικο ψύχος, τζάμι. Το τραγικό της παρούσας κατάστασης είναι πως μας τελείωσε ο χρόνος! Και ως πλάσματα που έχουμε μια ουσιαστική αντίληψη του αδηφάγου χρόνου, άξαφνα τρομάζουμε για μια στιγμή, σε αυτά τα τρία δευτερόλεπτα που χρειάζεται για να σβήσει η σπίθα μας, η μόνη απόδειξη της ύπαρξης μας! Αλλά η σπίθα αυτή για τους περισσότερους, στην πραγματικότητα δεν άναψε ποτέ! Αυτό κάνει το τέλος μας μη υποφερτό, και εγωιστικά σκεφτόμαστε πως η ζωή, ήταν τόσο σύντομη ώστε δεν μας κάλυψε σε τίποτα! Αν είχαμε καιρό θα τα βάζαμε και με τον χρόνο, λες και είναι η αιτία που τελειώνει η ζωή μας! Ποτέ μας δεν σκεπτόμαστε πως στο σύμπαν ο χρόνος είναι κάτι το οποίο χάνει τη σημασία του! Μπροστά στο φόβο του θανάτου, γινόμαστε εγωκεντρικοί, μισαλλόδοξοι, προκλητικοί, αντιπαθέστατοι, ανήθικοι, βίαιοι, και τόσα άλλα μισητά ατοπήματα, που θα έπρεπε να είχαν συνετίσει το ανθρώπινο είδος, αντί να του γίνονται αφορμές για μια αναπάντεχη επιστροφή στο ζωώδες παρελθόν μας, που ο καθένας από εμάς κουβαλάει μέσα στον εγκέφαλό του. Είμαστε άξιοι της μοίρας που επιλέγουμε τόσο επιπόλαια, και χωρίς καμία σκέψη να μας ωριμάσει, πέφτουμε σαν τα φρούτα πάνω στο χώμα, και σαπίζουμε αργά, ενώ δεν ήμασταν ποτέ έτοιμοι για το αναπάντεχο τέλος της ζωής. Γερνώντας μονάχα σκεπτόμαστε, το πώς θα περάσει γρήγορα ο χρόνος μας, και σπαταλούμε μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο της ανυπαρξίας μας, μπροστά από κάποια τηλεόραση. Στην καλύτερη περίπτωση ο εγωισμός μας, μας οδηγεί στη σκέψη πως δεν προλάβαμε να κάνουμε όσα θέλαμε στη ζωή. Δεν σκεφτόμαστε ποτέ μας, πως στην ουσία απογοητέψαμε τα αστέρια, που συνηθίζαμε να κοιτάμε κυρίως σε μικρή ηλικία, όταν πιστεύαμε στα όνειρα! Αλλά κυρίως πως απογοητέψαμε εκείνο το μεγάλο άστρο, που δεν το βοηθήσαμε ποτέ μας, να έρθει το μεγάλο μεσημέρι του! Ναι! Στην καλύτερη περίπτωση σκεφτόμαστε πως απογοητέψαμε αυτές τις βρώμικες μάζες, γεμάτες σκόνη και πέτρες, γεμάτες θερμότητα και ψύχος, και επίτηδες λησμονούμε πως η βιαιότητα με την οποία δημιουργήθηκαν, έδωσε ζωή ακόμη και σε εμάς! Απογοητεύσαμε τη Μεγάλη Έκρηξη! Ποιος ο λόγος να υπάρχουμε, χωρίς να έχουμε συναίσθηση της μοναδικότητας μας; Ποιος ο λόγος να σπαταλούμε το θαύμα της ζωής, για την πεζότητα με την οποία τη δεχόμαστε; Η ποίηση βρίσκεται παντού! Ήρθε καιρός να το αντιληφθούμε και να το κατανοήσουμε ως το τελευταίο κύτταρο της ύπαρξής μας!

Η αναγκαιότητα της ποίησης στην εποχή μας

Ψάχνω στο διαδίκτυο για την ποιητική τέχνη. Παρακολουθώ σε διάφορα βίντεο διάφορες εκδηλώσεις για την ποίηση, και παρατηρώ τους παρευρισκόμενους. Βλέπω –όπως τότε στον ΙΑΝΟ- μόνο ανθρώπους που είναι εγωκεντρικοί ή στην καλύτερη περίπτωση, ηλικιωμένοι. Η ποίηση έχει καταντήσει κάτι σαν τη θρησκεία δηλαδή! Αντί να εκπροσωπεί τη νεότητα σε όλο της το μεγαλείο, δηλαδή τον έρωτα, την κοπιαστική απόκτηση ελευθερίας, τη δικαίωση, την αξιοπρέπεια και την ηθική ικανοποίηση των γραφούντων, αντιθέτως γίνεται αντικείμενο λατρείας από τους ανικανοποίητους της ζωής! Εκείνους τους δειλούς, οι οποίοι παραιτήθηκαν άδοξα, δίχως καμία προσπάθεια, στην ανία και την πεζότητα μιας αυτοκτονικής καθημερινότητας. Κάτι πρέπει να αλλάξει! Όσοι αγαπούν την ποίηση, ας βγουν στους δρόμους! Η ποίηση πρέπει να γίνει το εγχειρίδιο επιβίωσης του απλού ανθρώπου! Πρέπει να διδάσκει την χαρά του να ανακαλύπτει ο καθένας από εμάς, τις ξεχωριστές ικανότητες του. Επιτέλους ας θυμηθούμε εκείνους που έγραψαν για τον απλό κόσμο, μα προπαντός όχι τους στρατευμένους! Άς τιμήσουμε με συγκίνηση στα μάτια, εκείνους που δεν περίμεναν να κάνουν όνομα, και να φάνε με χρυσά κουτάλια όπως λένε, κατεβάζοντας την ποιότητα και το μεγαλείο της ποίησης! Πρέπει η ποίηση να γίνει κατανοητή στον μέσο άνθρωπο! Και αυτό δεν ρίχνει το επίπεδό της, αντιθέτως συμβάλει στην ανάπτυξη του. Για να πάψουν να τον αποκαλούν οι έχοντες την εξουσία, με τον ταπεινωτικό τίτλο ‘’μέσο αστό’’, ο οποίος δηλώνει ανημποριά, ανικανότητα και αμορφωσιά! Η ποίηση πρέπει μέσα από τις πράξεις των ανθρώπων, να ξαναβρεί το χαμένο της νόημα, που σίγουρα δεν βρίσκεται στην χρησιμοποίηση άγνωστων λέξεων και δυσνόητων στίχων, αλλά στην προσπάθεια για τη διάσωση της ομορφιάς! Καθετί που μπορεί να ομορφύνει τη ζωή μας, πρέπει να περιγραφεί, ώστε να καταφέρει να διασωθεί μέσα από το μεγαλείο της. Κι αν στο δρόμο σας, για την ανακάλυψη της ποίησης, διαπιστώσετε τελικά πως αρκετά απλοϊκά ποιήματα, περιγράφουν την ασχήμια των καιρών μας, μην τα απορρίψετε! Θέλουν απλώς με τον δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο, να περιγράψουν την ανθρωπιά!

Αποσπάσματα από το διήγημα <<Η Εξομολόγηση>>

«Άνθρωποι, που δεν είναι παρά σάρκες χωρίς μυαλό, δε διαφέρουν από τα αγάλματα που είναι στημένα στην αγορά».

Ευριπίδου, "Ηλέκτρα" στίχος 387

      Αυτό που αποκαλούν οι άνθρωποι αγάπη, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένας συμβιβασμένος φόβος. Φοβάστε τη μοναξιά! Φοβάστε πως όταν γεράσετε –αν καταφέρετε να γεράσετε- οι τελευταίες σας αναμνήσεις, θα σχετίζονται με τα τηλεοπτικά προγράμματα, και τα αυτοκίνητα που κάμποσες φορές περνούσαν έξω από την αυλή της πολυκατοικίας σας, που εσείς συνηθίζατε να κοιτάτε, βυθισμένοι στην ανία σας, έχοντας τη σκέψη σας συνεχώς στο καρτερικό σας ήσυχο τέλος. Φοβάστε πως κάποια ημέρα, θα σας βρουν νεκρούς, αφού πρώτα ανακαλύψουν το πτώμα σας, από τη δυσοσμία της προχωρημένης αποσύνθεσης! Προτιμάτε να είσαστε δεσμευμένοι με κάποιον άνθρωπο, εξαιτίας ενός ταπεινωτικού συμφωνητικού το οποίο αποκαλείτε γάμο, παρά να μείνετε μόνοι.

      Είχα παρατηρήσει, πως οι παρέες χρειάζονται άτομα κατώτερα από εκείνα που την αποτελούν! Μόνο με αυτόν τον τρόπο συντηρούν, αυτό που από συνήθεια αποκαλούν φιλία! Βλαστημούν στο όνομα της, διότι υποχρεώνουν τους καινούριους γνώριμους της, να νοιώθουν ή να δείχνουν κατώτεροι, ώστε να δίνουν τροφή σε κακοήθη αστεία. Τα μέλη της παρέας, χρειάζονται πάντα κάποιον που να τον απομονώνουν, διότι για εκείνους είναι ο μόνος τρόπος για να νοιώσουν ανώτεροι. Επίσης μοιάζουν φιλικοί προς αυτόν, με λόγια δήθεν συμπάθειας και κατανόησης, ενώ στην πραγματικότητα τον λυπούνται! Με καλοπροαίρετες πάντα συμβουλές, τον πείθουν πως ο μόνος τρόπος να μην νοιώθει ξένος προς αυτούς, είναι το να γίνει μια απομίμηση τους. Αν ένας καινούριος άνθρωπος προστεθεί σε μια παρέα ανθρώπων, και δείξει δείγματα ώριμης σκέψης, και ζηλευτής γνώσης, τον ενοχοποιούν και τελικά τον αναγκάζουν να απομακρυνθεί. Διότι τους χαλά το σχέδιο, να τον χρησιμοποιήσουν. Εκείνος τρομοκρατημένος, από τη μελλοντική του μοναξιά, προσπαθεί να αντέξει αυτή την κατάσταση, ώσπου αναλόγως τη δύναμη που τον διακατέχει, θα απομακρυνθεί τελικά για να ξαναβρεί τον εαυτό του! Οι σκέψεις των παρατημένων, είναι πάντοτε δήθεν φιλικές και αθώες, ενώ διακατέχονται από μια αναπάντητη απορία. Ο εξοστρακισμένος με τη δική του θέληση, βρίσκει χρόνο για να ξαναβρεί τον εαυτό του, που εξαιτίας τους, είχε ξεχάσει ακόμα και την ύπαρξη του! Αναλόγως με τις δυνατότητες του, και την αποφασιστικότητα του, καταφέρνει κάποια στιγμή, να επιλέξει τους φίλους του, οι οποίοι θα είναι επιτέλους άξιοι του επιπέδου του. Ο σεβασμός, που είναι η βάση μιας φιλίας, μπορεί να υπάρξει μονάχα ανάμεσα σε ίσους ανθρώπους!

      Προσπαθείτε να γίνετε όμοιοι με τους άλλους, και αυτό το ονομάζετε ισότητα! Έτσι κατορθώνετε να μετατρέπετε σε αρετή την κοινοτοπία, και υπό την κακοήθεια του όχλου, προσπαθείτε να δημιουργήσετε μια ουτοπική δημοκρατία. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, μετατρέπετε κάθε πολιτική ή κοινωνική ανθρωπιστική ιδεολογία, σε αδηφάγο τέρας, των ατομικών συνειδήσεων, και συνεπώς κάθε πραγματικής και ουσιαστικής ελευθερίας σας! 

      Ο έρωτας βασίζεται στην αθωότητα των εραστών! Γι’ αυτό ερωτεύονται συνήθως οι νέοι ή οι αφελείς. Οι πονηροί ποτέ δεν ερωτεύονται! Μέσα τους βράζουν από την επιθυμία, να βρουν κάποιον άνθρωπο, για να ασκήσουν εξουσία πάνω του! Θέλουν μόνο να τον κατέχουν! Το ίδιο κάνουν φυσικά, και με τους φίλους τους. Αποκαλούν αγάπη, τη σιγουριά των κοινών δεσμών τους, επιθυμώντας μόνο την ένταξη στην κοινωνία.

      Ορίστε ένας καλός λόγος, που μπορεί να επιβεβαιώσει, το γιατί ο πόλεμος δεν πρόκειται να λείψει ποτέ από τον άνθρωπο, όπως είπε κάποτε ένας Έλληνας φιλόσοφος της κλασικής εποχής. Εξαιτίας της δημιουργίας του πολιτισμού, οι σκλάβοι της ζωής, είναι υποχρεωμένοι να καταπιέζουν συνεχώς τη βία που έχουν μέσα τους. Ο πόλεμος δίνει σε όλους το δικαίωμα, ανεξαιρέτως της κοινωνικής θέσης τους, -και του βαθμού καταπίεσης που αντιστοιχεί σε καθεμία από αυτές-, να απελευθερώσει όλη την αρνητική ενέργεια, που συσσώρευε μέσα του, η οποία ευθύνεται παράλληλα, και για την ανάπτυξη του καρκίνου! Με αυτόν τον τρόπο δηλαδή, προσπαθούμε να καταπολεμήσουμε την αρρώστια, με μια άλλη αρρώστια! Κι αυτό σίγουρα δεν είναι υγεία! Σε αυτό βοηθάει το πώς σκοτώνεις κάποιον που σου είναι παντελώς άγνωστος! Για να το πω διαφορετικά, η βία οφείλεται στην τεμπελιά μας! Απλώς αναρωτήσου αγαπητέ μου ακροατή, το πόσο χρόνο χρειάζεται να ξοδέψουμε, για να καταφέρουμε να αγαπήσουμε κάποιον άνθρωπο! Ενώ το μίσος είναι ο αντίστοιχος, εύκολος δρόμος, του πολέμου και ας προσπαθούν να μας πείσουν, οι κάθε λογής ηγέτες του κόσμου, πως ο πόλεμος είναι πάντοτε η τελική λύση.

      Όσον αφορά το sex, το χρησιμοποιήσατε μονάχα για να κάνετε επίδειξη του ανδρισμού σας. Αυτόν τον ανδρισμό που δεν σας επιτρέπει να φανερώσετε ο εργοδότης σας! Του σκύβετε το κεφάλι ως υπάκουοι δούλοι, ενώ στην καλύτερη περίπτωση φανερώνετε την θρασυδειλία σας, όπως και στις υπόλοιπες καθημερινές σας υποχρεώσεις.

    Οι περισσότεροι από εμάς, είμαστε γεννήματα ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης! Τυχαία ήρθαμε στον κόσμο, με την σοφή απόφαση των ανώριμων γωνιών μας, να μην μας σκοτώσουν πριν γεννηθούμε! Αυτό όμως αφορά ιδιαίτερα εκείνους, που απόκτησαν και δεύτερο παιδί. Διότι αν το πρώτο δημιουργήθηκε, με την κοινή συναίνεση του ζευγαριού, ιδιαίτερα δε, μετά τη διαδικασία τέλεσης του γάμου, το δεύτερο είτε προέκυψε εξαιτίας μιας ανεπιτυχούς αντισύλληψης, είτε υπήρξε πίεση στη γυναίκα, από διάφορους καλοθελητές συγγενείς και φίλους. Η ικανοποίηση των υποτιθέμενων ανθρώπων που σας αγαπούν, και σας νοιάζονται, στην πραγματικότητα επιθυμούν να σας καταφέρουν, να βιώσετε σε ακριβή επανάληψη, τα όσα τους προσέφεραν μια εξίσου δυστυχισμένη ζωή! Αυτό συμβαίνει επειδή νοιώθουν την ανάγκη, να έχουν να μοιραστούν κάτι μαζί σας. Αλλά μην τους παρεξηγείτε, επειδή πράττουν πολλές φορές ασυνείδητα, και μάλιστα πιστεύουν πως η συμπεριφορά τους, πλημμυρίζει από το αίσθημα της αλληλεγγύης! Πόσο εύκολα ο ανθρώπινος νους, διαστρεβλώνει τις πραγματικές έννοιες των λέξεων! Παρακαλώ, κάντε τον κόπο να φαντασθείτε, το τι ευλογία θα ήταν, οι άνθρωποι να μπορούσαν από τη φύση τους, να επιλέγουν ανάμεσα στην ευχαρίστηση της ηδονής, και στην αναπαραγωγή! Πόσο ευτυχισμένος θα μπορούσε τότε, να είναι ο κόσμος! Θα ήταν η καλύτερη απόδειξη, πως όντως ο άνθρωπος ξεχώρισε από τα ζώα!

      Τι είναι ζωή; Ε, λοιπόν θα σας το πω αμέσως! Ζωή δεν είναι το καθετί που βλέπεις γύρω σου, και το αντιλαμβάνεται ως ζωή μονάχα η συνείδηση σου! Ζωή σημαίνει να κάνεις συνεχή προσπάθεια, για να απορρίψεις ότι σε έχει μάθει η εκάστοτε κοινωνία, στην οποία έτυχε να μεγαλώσεις! Επίσης, ζωή δεν σημαίνει το να καταφεύγεις, στην εξιδανίκευση των όσων σου μοιάζουν όμορφα και αληθινά, διότι αυτή είναι μια απόδειξη πως τεμπελιάζεις μπροστά στη μάθηση του πραγματικού. Αυτή είναι η μέθοδος του ποιητή! Η ζωή όμως χρειάζεται και τη ματιά του επιστήμονα – φιλόσοφου, ώστε να γίνει όχι απλώς υποφερτή, αλλά αντιμετωπίσιμη μέσα στα πλαίσια της φύσης!

    Η ζωή ξεκινά μες την άγνοια και την αφέλεια, και καταλήγει στη σοφία, που ποτέ δεν προλαβαίνουμε να απολαύσουμε. Μας προλαβαίνει ο θάνατος! Έχουμε μάθει να κατηγορούμε τους καταθλιπτικούς, βασικά για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι η κρυφή μας ζήλεια, για την απέραντη σοφία τους. Ασφαλώς και αυτό δεν μπορεί να ισχύει για όλους. Επειδή πολλοί αρρωσταίνουν για ανόητους λόγους, όπως η απώλεια ενός έρωτα! Στην πραγματικότητα, όλοι μας θα ήμασταν ικανοί να αρρωστήσουμε. Θα αρκούσε απλώς, να μην είχαμε λησμονήσει ποτέ μας, την τραυματική εμπειρία της γέννησης! Αυτή η απότομη αίσθηση ανασφάλειας, αφημένοι στο έλεος του αγνώστου, μήπως δεν γίνεται η αφορμή για τη μετέπειτα σοφία μας;

Ακόμη ένας κακός λύκος! (Η εξομολόγηση)

Αλήθεια γνωρίζετε το παραμύθι με τον κακό λύκο; Όχι εκείνα τα γνωστά, που συνηθίζονταν να διηγούνται κάποτε, οι ηλικιωμένοι άνθρωποι, πριν την αυγή της τεχνολογίας, στα εγγόνια τους για να τα πάρει ο ύπνος. Οι μεσαιωνικοί μύθοι είναι γνωστό, πως φρόντιζαν να διδάξουν στα παιδιά, τους κινδύνους του κόσμου. Ας μην τα πολυλογώ και ας αφηγηθώ την ιστορία.
          Ήταν κάποτε ένας πεινασμένος λύκος, που η πείνα του στα μέσα του χειμώνα τον είχε κάνει να υποφέρει. Είχε αδυνατίσει αρκετά, ώστε τον τελευταίο καιρό το δέρμα της κοιλιάς του είχε κρεμάσει, και τα πόδια του είχαν αποδυναμωθεί τόσο, που με δυσκολία βάδιζε. Σε αυτό οφείλονταν πως ήταν ένας γέρικος λύκος, που τον είχε εγκαταλείψει η αγέλη του στην μοίρα του, διότι δεν μπορούσε πλέον να τους προσφέρει κάτι. Και ο χειμώνας ήταν πολύ βαρύς, για να κατορθώσει να επιβιώσει. Στο βουνό που περιφέρονταν μάταια, προσμένοντας μονάχα το θάνατό του, κάποια στιγμή φάνηκαν δύο άνδρες, που προφανώς τους άρεσε η άγρια φύση. Ο λύκος αποφάσισε να τους στήσει ενέδρα τη νύχτα, ενώ παρακολουθούσε υπομονετικά, την πεζοπορία τους, πίσω από κάθε χιονισμένο θάμνο. Όταν έφθασε η νύχτα, οι δύο άνδρες τοποθέτησαν τα πράγματα τους, μέσα στο άνοιγμα μιας μικρής σπηλιάς που είχαν βρει, και άναψαν στην είσοδο της μια πλούσια φωτιά, για να καταφέρουν να κοιμηθούν. Ο ύπνος όπως είχαν συμφωνήσει, θα γινόταν με βάρδιες, για περισσότερη ασφάλεια από την άγρια πανίδα. Ο λύκος αν και τρόμαξε στην αρχή, στη θέα της φωτιάς, δεν είχε άλλη επιλογή, από το να προσπαθήσει, ώστε να πεθάνει με την περηφάνια ενός λύκου. Καλύτερος θάνατος από την πείνα πάντως! Το όπλο που κρατούσε ο ξυπνητός άνδρας, είχε φοβίσει τον λύκο. Έχοντας όμως χάσει το κουράγιο, για να κυνηγήσει οτιδήποτε, ακόμη και έναν λαγό, αποφάσισε να συγκεντρώσει όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει, ρισκάροντας την ήδη τελειωμένη και ανέλπιδη ζωή του. Στην αρχή πλησίασε σιγανά, και κρύφτηκε πίσω από τον μοναδικό θάμνο, που υπήρχε κοντά στη σπηλιά. Προσπαθούσε να συγκρατήσει το ένστικτο, με μεγάλη δυσκολία, για να μην τους προειδοποιήσει με το άκουσμα του γρυλίσματος του. Παρατηρούσε τα μάτια εκείνου που κρατούσε σκοπιά, ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα κλείσουν. Τελικά έγινε το θαύμα, και η κούραση του άνδρα από το μεγάλο του ταξίδι, έγινε η αφορμή για τη διακινδύνευση της ζωής του. Ο λύκος δεν έχασε ούτε στιγμή! Όρμησε πρώτα στο όπλο, το άρπαξε από το χέρι του, και το πέταξε μέσα στη φωτιά. Ο άνδρας τα έχασε! Εντωμεταξύ ξύπνησε και ο άλλος, αλαφιασμένος. Ο λύκος επιδεικνύοντας τα ακόμη κοφτερά του δόντια, κατόρθωσε τελικά να στριμώξει, υπό την επήρεια του φόβου, τον άνδρα που κρατούσε σκοπιά. Τότε συνέβη κάτι το αναπάντεχο. Ο άλλος άνδρας, άρχισε να ρίχνει ευθύνες στον απειλούμενο, για την ανεπάρκεια, και την ανευθυνότητα στην υποχρέωση που είχε οικιοθελώς αναλάβει. <<Εσύ φταις!>> του είπε με αυστηρό τόνο. <<Αν δεν σε έπιανε ο ύπνος, ο λύκος δεν θα μας είχε επιτεθεί>>. <<Αναγνωρίζω το λάθος μου, αλλά να ξέρεις πως αυτή η κουβέντα δεν πρόκειται να μας σώσει τούτη τη στιγμή>> του απάντησε σχετικά ψύχραιμα, παρά την παρουσία του λύκου. Ο λύκος σάστισε! Αν και παρέμενε στη θέση του, γρυλίζοντας απειλητικά, του περνούσαν από το μυαλό, διάφορες σκέψεις. Όπως για παράδειγμα, το ποιος από τους δύο, αξίζει τελικά να φαγωθεί, παρά την πείνα του, που θα την θεράπευε με οποιονδήποτε.
          Ο φόβος των δύο ανδρών, έγινε η αφορμή για να ξεκαθαρίσουν το ποιοι είναι πραγματικά. Ο λύκος δίσταζε να ολοκληρώσει την επίθεσή του, επειδή είχε πάρει είδηση, ένα μαχαίρι που είχε πάνω του δεμένο, ο άλλος άνδρας. Εντωμεταξύ, ο άνδρας που είχε στριμώξει ο λύκος, προσπαθούσε να σκεφτεί έναν τρόπο για να του ξεφύγει, αλλά ο άλλος άνδρας, προσπαθούσε ανεύθυνα, να κατευθύνει τη σκέψη του, με τον παραλογισμό του φόβου.
<<Δεν θα είχαμε έρθει εδώ πέρα, αν με είχες ακούσει>> του είπε με αυστηρό και απελπιστικό τόνο.
<<Σου είπα πως το καταφύγιο, είναι εγκαταλειμμένο εδώ και χρόνια. Δεν ξέρω τι θα βρίσκαμε εκεί μέσα, και μάλιστα πως θα το αντιμετωπίζαμε τη νύχτα>>. Του απάντησε με όση ηρεμία μπορούσε.
<<Προσποιείσαι πως είσαι έξυπνος; Ορίστε που μας οδήγησε η εξυπνάδα σου!>>. Συνέχιζε τον αυστηρό τόνο του, κάνοντας τον λύκο περισσότερο απειλητικό!
<<Προσπάθησε να ηρεμήσεις, εσύ μπορεί να τη γλιτώσεις, βρίσκεσαι σε πιο ευνοημένη θέση από εμένα>>.
<<Εκείνος που κάνει λάθη, πρέπει να είναι έτοιμος και για να τα πληρώνει>>
<<Καταλαβαίνεις τι λες; Συνετίσου και πέταξε μου εκείνο το μαχαίρι>> του είπε εκνευρισμένος, από την κυνική απάθεια του φίλου του.
<<Ορίστε πάρτο!>> Του είπε με περιφρονητικό ύφος, ενώ του πέταξε το μαχαίρι μαζί με τη θήκη, το οποίο το έπιασε αμέσως. Εκείνος έκανε όμως το λάθος, να προσπαθήσει να σώσει τον εαυτό του, και έκανε την κίνηση να φύγει. Τότε ο λύκος άφησε εκείνον που απειλούσε, και του όρμησε αρπάζοντας του το πόδι. Ο άνδρας βάλθηκε να εκλιπαρεί για τη ζωή του! <<Θεέ μου! Σε παρακαλώ σώσε με!>> ούρλιαζε αβοήθητος, αλλά ο άλλος άνδρας, έβγαλε το μαχαίρι από τη θήκη του, και κατάφερε να το καρφώσει στο λαιμό του λύκου, που είχε καταφέρει σχεδόν να του κόψει το πόδι. Ο λύκος και ο άνδρας, αιμόφυρτοι, είχαν βάψει το χιόνι με το αίμα τους. Μια ξαφνική απαρηγόρητη σιωπή, επέστρεψε ξανά στο δάσος, και ο άνδρας που κρατούσε το μαχαίρι, έτρεμε ξεσπώντας σε λυγμούς. <<Γιατί να μας συμβεί αυτό το κακό απόψε; Θα ειδοποιήσω με το κινητό την Ομάδα Διάσωσης, αλλά μάλλον θα αργήσει να έρθει. Δεν νομίζω να μας βρει εύκολα… ο λύκος είναι νεκρός!>> <<Αν είναι δυνατόν! Ο φίλος μου σκέφτεται τον λύκο!>> Είπε με αδύναμη φωνή ο αιμόφυρτος άνδρας, πριν τελικά λιποθυμήσει.
<<Σήμερα αποδείχθηκε πως η αγριότητα της φύσης, είναι σοφότερη από κάθε υποκριτικό φίλο>> Είπε με σιγανή φωνή, ενώ είχε σκύψει το κεφάλι του πάνω από τον λύκο που ψυχορραγούσε>> Ο λύκος τότε, σήκωσε ελάχιστα το κεφάλι του και τον έγλυψε στο πρόσωπο. Πέθανε τελικά περήφανος, όπως επιθυμούσε!

Ένας ποιητής στο εκτελεστικό απόσπασμα!

Ο ποιητής βρίσκεται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Δεν θέλησε τα μάτια να του κλείσουν, μήτε τα χέρια να του δέσουν. Για τελευταία του επιθυμία, δεν ζήτησε ένα καλό γεύμα. Και εφόσον ήταν αδύνατο, την τελευταία του στιγμή, να του κρατά το χέρι μια γυναίκα, από εκείνες που αγάπησε, και περιέγραψε στην ποίηση του, έκανε ίσως την πιο παράξενη παράκληση, προς τους εκτελεστές του. Τους είπε λοιπόν, αν αυτό ήταν εφικτό, να τον αφήσουν να απαγγείλει, ένα από τα ποιήματα του! Στην αρχή, όλοι τους, κοίταξαν αμήχανα ο ένας τον άλλο! Κατέληξαν να χαμογελούν διακριτικά, διότι λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης, δεν επιτρεπόταν, καμία λοξοδρόμηση του κυρίαρχου, αρνητικού συναισθήματος, ιδιαίτερα δε, στον μελλοθάνατο! Έπειτα, ο αξιωματικός του εκτελεστικού αποσπάσματος, με σοβαρό σταθερό ύφος, παρά την αμηχανία του, όπως των υπολοίπων, έδειξε να σκέφτεται για μερικά δευτερόλεπτα, αυτή την παράξενη τελευταία επιθυμία. Καθώς όμως, δεν είχε υπάρξει ανάλογο προηγούμενο, σε ανάλογες καταστάσεις, έδωσε τη διαταγή, να επιτραπεί στον παράξενο αυτόν ποιητή, να απαγγείλει το ποίημα του, ενώπιων των ασυνείδητων εκτελεστών του.
          Παράξενη παραγγελία, όντως! Και ιδιαίτερα προκλητική, θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω! Διότι όταν οι περισσότεροι άνθρωποι, που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση, δεν ζητούν τίποτε το ασυνήθιστο για το θάνατο τους, αυτό σημαίνει πως και η ζωή τους, κύλησε ιδιαίτερα κοινότυπα και μονότονα. <<Μηδένα πρό του τέλους μακάριζε>> δηλαδή, όπως συνήθιζαν να λένε και οι αρχαίοι. Ιδού και το ΄΄γιατί΄΄, της προκλητικής του στάσης προς το θάνατο. Όπου θα μπορούσαμε, να την ερμηνεύσουμε ως εξής: Πως δηλαδή, οι περισσότεροι άνθρωποι, θα αποκαλούσαν τον ποιητή, εξαιτίας αυτής της ιδιαίτερης επιλογής του, τουλάχιστον φαντασμένο. Ξυπνώντας τους όμως, ζηλότυπα αισθήματα, ίσως ακόμη και ματαιόδοξο υπερόπτη! Βέβαια! Αλλά σε αυτή την περίπτωση, γίνεται σαφές, πως τους διαφεύγει μια σημαντική λεπτομέρεια: Πώς ο ήδη ανυψωμένος, τα ύψη δεν τα φοβάται! Και πως ακόμη, βρίσκεται εκεί, για να θυμίζει σε όλους, πως μπορούν κι εκείνοι, με την ανάλογη προσπάθεια, να τον φθάσουν. Αρκεί να θυμούνται, πως δεν είναι εκείνος. αυτό που πρέπει να φθάσουν, αλλά ο ίδιος τους ο εαυτός! Ο ποιητής, είναι απλώς η αφορμή. Μια ισχνή φιγούρα, που μόλις φαίνεται εκεί πάνω. Το κίνητρο δεν είναι βέβαια, η περιέργεια, για το ποιος βρίσκεται εκεί. Αλλά για το πώς φαίνεται ο κόσμος, από ένα τόσο μεγάλο ύψος! Αν μπορούσε ο ποιητής, να έλκει με αυτό το επιχείρημα, πλήθος κόσμου, τότε αυτός ο ευγενικός σκοπός, θα γινόταν ιερός, και μοναδική πρόκληση προς τη ζωή, και τα εκπληκτικά νοήματα της! Αλλά ο κόσμος, έμαθε να ζει βυθισμένος, στην σκοτεινιά της καχυποψίας! Δεν μπορεί να δει πέρα από τη μύτη του, κι ας λάμπει ο Ήλιος! Όμως αν το καλοσκεφτούμε, δεν ευθύνεται ο απλός κόσμος για αυτό.
          Υπάρχει ένα σύστημα αξιών, που το ακολουθεί πιστά σαν σκύλος, ζητώντας για αντάλλαγμα, τη ζωή του σκύλου! Υπάρχει κι εδώ όμως, ακόμη μια παγίδα! Ή θα ζήσεις σαν αδέσποτο σκυλί που υποφέρει, και τρέφεται με ότι βρει, ή θα είσαι ένας σκύλος, που θα τον φροντίζουν, και θα τον περιποιούνται, υπεύθυνα αφεντικά. Η ουσία είναι όμως, πως και πάλι σκύλος θα είσαι! Ο πρώτος δεν αντιδρά, επειδή έχει βυθιστεί μες την κατάθλιψη του, και ο δεύτερος, επειδή καλοπερνά υπερβολικά. Σημασία έχει πως και τα δύο είδη σκύλου, θα εξακολουθούν να υπάρχουν! Το σύστημα, αποδεικνύεται πως κάνει καλά τη δουλειά του, και πως θα συνεχίσει να βασιλεύει, επάνω στις συνειδήσεις των σκύλων! (Συνεχίζεται)
          Ξέχασα όμως να αναφέρω, το τι οδήγησε τον ποιητή, σε αυτή την δυσάρεστη κατάσταση. Ο ποιητής λοιπόν, ήταν ένας δραστήριος άνθρωπος. Του άρεσαν πολλά πράματα στη ζωή, και ως επί το πλείστον, αντιφατικά μεταξύ τους. Του άρεσε να διαβάζει ήσυχα στην εξοχή, τα αγαπημένα του βιβλία, και την ίδια ημέρα το βράδυ, να ακούει δυνατά την μουσική, στο μπαρ που είχε γίνει μόνιμος θαμώνας. Επίσης του άρεσαν τα ταξίδια, αλλά και οι στιγμές, που του επέτρεπαν να απολαμβάνει τη μοναξιά του, όπως μια πολύωρη πεζοπορία στο δάσος, ή το να γράφει δίπλα στη θάλασσα, εμπνεόμενος από τον φλοίσβο της. Ήταν σίγουρα διαφορετικός άνθρωπος, λίγο κυκλοθυμικός, με ευφάνταστο χιούμορ που δεν πρόσβαλε ποτέ, και ικανός ομιλητής, αν και κάπως φλύαρος. Ο ποιητής ήταν επίσης και λάτρης του ωραίου φύλου, παρά την παροδικότητα των λίγων σχέσεων του, που όπως ομολογούσε ο ίδιος, δεν οφείλονταν στην δική του συμπεριφορά, αλλά αποκλειστικά και μόνο στις λανθασμένες εντυπώσεις του. Σε γενικές γραμμές ήταν ειλικρινής, και έλεγε ψέμματα μόνο για να ξεφύγει από κάποια δύσκολη κατάσταση, αρκεί να μην πλήρωνε άλλος τα λάθη του. Ο ποιητής όμως, απέφευγε συστηματικά να κάνει επάγγελμα την τέχνη του. Αν και στην πραγματικότητα, το να θεωρήσεις επάγγελμα την ποιητική, ήταν κάτι το ακατόρθωτο, και ήταν ένας ακόμη λόγος, πέρα από τις ιδεολογικές του αντιλήψεις, για να μην ασχοληθεί με αυτόν τον τρόπο με την τέχνη του. Έτσι αναγκάστηκε να κάνει διάφορες δουλειές για να ζήσει, στις οποίες προσπαθούσε να τα ανταπεξέλθει, με την τιμιότητα και τον υπερβάλλοντα ζήλο που έδειχνε, όχι επειδή απολάμβανε την δουλειά, την οποία αναγκαζόταν να κάνει, αλλά εξαιτίας του αισθήματος της αλληλεγγύης, που αναπτυσσόταν μέσα του, όταν έπρεπε να συνεργαστεί με κάθε λογής ανθρώπους. Αυτό ακριβώς του έδινε την εντύπωση, πως  ήταν χρήσιμη η  εργασία του. (Συνεχίζεται)

Ποίηση εναντίον πραγματικότητας!

Ξυπνάς το πρωί. Η δουλειά σε περιμένει. Η οποιαδήποτε δουλειά! Δουλειά είναι η κάθε υποχρέωση, που μαστίζει τις κοινωνίες! Ξεχνάς να κοιτάξεις τον Ήλιο. Ξεχνάς να κοιτάξεις, κάτι πέρα από το ρολόι σου!  Είσαι σκλάβος του χρόνου, που περνά πριν από σένα, την πόρτα του σπιτιού σου. Δείχνεις να αδιαφορείς για τα μελλούμενα. Μοιάζεις ξένος, σε έναν επίσης ξένο ακόμα κόσμο. Αλλά οι άνθρωποι, κατά βάθος θέλουν τους ξένους! Τους κάνουν να νομίζουν πως εκείνοι δεν είναι ξένοι μεταξύ τους! Τους δίνεται από τον κάθε ξένο, η δυνατότητα να πουν <<κοιτάξτε! Είναι διαφορετικός, άρα επικίνδυνος!>>. Δεν γνωρίζουν πως εκείνος είναι ένας ποιητής, που μπορεί να περνά αδιάφορα την πόρτα του σπιτιού του κάθε πρωί, ρισκάρει όμως στην επίγνωση! Την επίγνωση του εαυτού του, για χάριν μιας ατομικής ικανοποίησης! Πολλές φορές παρατηρεί τους γύρω του. Διακρίνει με μόλις την άκρη του ματιού του, τα ξένα αυτά πρόσωπα, που όταν είναι μαζί, έχουν την αίσθηση της αλληλεγγύης. Είναι μέχρι να τους δοθεί η ευκαιρία να προδώσουν! Εξάλλου, η προδοσία σε δύσκολους καιρούς, δικαιολογείται σε τέτοιο βαθμό, που μοιάζει με παιδικό πείραγμα. Είναι όλοι τους τυφλοί! Κι αυτός που έχει το φώς του, προτιμά να το κρύβει! Όχι από ταπεινότητα, αλλά από περηφάνια!
          Όποιος ξυπνά το πρωί, σκεπτόμενος να κάνει κακό στον εαυτό του, δηλώνοντας σκλάβος του συστήματος, είναι υπεύθυνος για την κρυφή δυστυχία, των επόμενων γενεών! Όποιος ξυπνά το πρωί, σκεπτόμενος να κάνει κακό στους άλλους, με το να αντισταθεί σε κάθε μορφή ταπείνωσης, είναι ευθυνόφοβος, και άρα ανάξιος για κάθε αλλαγή. Μα όποιος ξυπνά το πρωί, δίχως σκέψεις και έννοιες, που απλώς νοιώθει έλξη προς τον γαλανό ουρανό, τα πράσινα δέντρα, και το κελαίδισμα των πουλιών, είναι ένας ποιητής, που προσπαθεί να δώσει στον κόσμο πίσω τη σημασία που του αξίζει!

Αντιποιητικές εικόνες της ζωής

Μια βρώμικη πόλη. Ένας άνθρωπος γεμάτος θέληση για ζωή, μοιάζει με ποιητή που αναζητά στην πραγματικότητα, την ομορφιά του μύθου, που θέλει να σώσει πεισματικά, μήπως και καταφέρει να προστατεύσει τον ίδιο τον άνθρωπο! Μοιάζει περισσότερο με εκείνο το δέντρο, που φύτρωνε τότε θαρραλέα στο Μπρούκλιν!
          Μια φιγούρα στους γκρίζους τοίχους τα βράδια, που σχηματίζεται από το λιγοστό κουρασμένο φώς από τις κολώνες, μοιάζει να αγωνιά για την επόμενη μέρα. Μια σκιά που μοιάζει να θέλει να αφανιστεί με το πρώτο φώς της επόμενης ημέρας! Ένας άνθρωπος που προσπαθεί να επιβιώσει τις νύχτες, για να παίρνει ελπίδα από τις ημέρες!
          Ένα κομμάτι πλαστικό, που το καίει ο ήλιος, πεταμένο σε κάποια παραλία. Κάποιος που βρίσκεται εκεί, σιχαίνεται να το πιάσει και να το πετάξει, όπως κάθε νοσηρό του δημιούργημα, για να μην του θυμίζει την πραγματική του θέση στη φύση! Ένας μάχιμος ήλιος, μια ζεστή θαμπή θάλασσα από τη μόλυνση, μια ομπρέλα που κρύβει το πρόσωπο του ένοχου, όπως οι συνειδήσεις κρύβονται πίσω από την ακάματη συνήθεια.
          Μια γυναίκα περικυκλωμένη από ανούσιες ανάγκες. Θέλει να διεκδικήσει την ισότητα της, παίρνοντας τη θέση του άντρα! Ξέρει μόνο να κλέβει, ξέρει μόνο να μισεί. Η αγάπη της είναι μόνο μια εικόνα στον καθρέπτη, η δική της μορφή ποζάρει περιφρονητικά για κάθε άλλη γυναίκα! Θέλει να νιώσει την ηδονή, εκμεταλλευόμενη την ομορφιά της. Κάποια στιγμή θα πανικοβληθεί, και θα θελήσει να κάνει παιδί! Όχι επειδή το θέλει η ίδια, αλλά το σώμα της! Τα γεννήματά της είναι πλάσματα χωρίς αγάπη, τους μαθαίνει τη ζωή από τον εύκολο δρόμο των νόμων της ζούγκλας <<ο θάνατός σου, η ζωή μου>>.
          Ένας άντρας κατεστραμμένος από τα πάθη του. Θέλει να γνωρίσει τις εύκολες, σύντομες ηδονές και γνωρίζει καλά τους τρόπους! Η αγάπη περνά σε δεύτερη μοίρα, αφού η απόλαυση των νυχτερινών αντρικών κέντρων διασκέδασης, είναι εύκολη γιατί χρειάζεται μόνο να κατέχεις χρήματα! Για τη δική του ικανοποίηση είναι ικανός για τα πάντα! Φθηνό sex με γυναίκες από το πρώην ανατολικό μπλοκ, ποτά, πανηγυρισμοί για κάποια ομάδα που δεν του ανήκει, παρέες με ημερομηνία λήξης. Τελικά ύστερα από όλα αυτά, καταλήγει οικογενειάρχης από την ανάγκη απόκτησης απογόνου!

          Ένα παιδί που προσπαθεί να παίξει μέσα στον κόσμο των μεγάλων. Παριστάνει το μεγάλο, και όταν πια μεγαλώσει, θα διαπιστώσει με λύπη πως το παιχνίδι του δεν είχε τίποτα το παιδικό! Θα διαπιστώσει πως έχασε τα ανέμελα χρόνια της ζωής του, στον αγώνα να μεταμορφωθεί σε μια άμορφη μάζα από υποκρισία, πολιτική, συμφέροντα, διεκδικήσεις, ψέματα.

Έτυχε να γεννηθώ σε αυτή τη χώρα

Μια καλοκαιρινή ημέρα του Ιουλίου, τα μικροσκοπικά ματάκια μου, είδαν για πρώτη φορά το φώς. Από ένα τυχαίο βιολογικό γεγονός, είχα γεννηθεί όπως μου είπαν αργότερα στην Ελλάδα. Καθώς μεγάλωνα έμαθα να παίζω κάτω από τον ήλιο της, να μαθαίνω τη γλώσσα της, να λατρεύω το πράσινό της. Οι μύθοι των αρχαίων πολιτισμών ,που θριάμβευσαν πάνω στα χώματα της με μάγευαν. Ένοιωθα πως ο χρόνος σε αυτό το μικρό κομμάτι γης, ξεκινά την άνοιξη! Συνήθιζα να πηγαίνω στους λόφους με παιδιά από το σχολείο. Παίζαμε μπάλα στα χώματα, ξαπλώναμε στο γρασίδι, έκοβα λουλούδια για να τα δώσω σε κάποιο κορίτσι. Τα καλοκαίρια συνήθιζα να φτιάχνω όπως κάθε παιδί, κάστρα στις αμμουδιές, να κάνω βόλτες με το ποδήλατο στους χωμάτινους δρόμους, και να αισιοδοξώ για το μέλλον. Μεγάλωσα, αλλά παρέμεναν οι μύθοι μέσα μου ακλόνητοι, σαν πιστού θρησκευόμενου ανθρώπου. Δεν έλεγαν οι φωνές τους να σωπάσουν! Όποτε επισκεπτόμουν τα ερείπια αρχαίων μνημείων, πάντοτε τα άγγιζα, μήπως και μπορέσω να νιώσω το παρελθόν! Ανατρίχιαζα μονάχα στη σκέψη, πώς κάποτε θα μου απαντούσε! Δεν το θελα το σχολείο! Μου αρκούσαν οι μύθοι! Το σχολείο το έβλεπα πάντοτε σαν μια φυλακή. Έτσι όπως το είχαν φτιάξει! Ένιωθα πως έξω, έπρεπε οι μαθητές να μαθαίνουν!

Κάτω από τα αστέρια των εφηβικών μου χρόνων, η φαντασία μου έβλεπε πάνω τους σχηματισμένα τα πρόσωπα αρχαίων Θεών. Παρότι είχα μεγαλώσει αρκετά, συνέχισα να ψάχνω για κοχύλια επάνω τα βουνά, και πάντοτε έβρισκα! Η γη αυτή είναι θάλασσα και ουρανός! Τα νησιά της είναι μικροσκοπικές τελίτσες, που σπάζουν επάνω τους τα κύματα από τα πελάγη της. Χαιρόμουν τη ζωή! Οι διακοπές ήταν πάντοτε η καλύτερη στιγμή του χρόνου.

Αφού ενηλικιώθηκα πήγα να υπηρετήσω στο στρατό. Έμαθα το πώς η αδικία δεν πρέπει να σε λυγίζει! Αργότερα έμαθα το πόσο σκληρό είναι το να είσαι άνεργος! Και όταν με το ζόρι έπιασα κάπου δουλειά, το πόσο σκληρή είναι η καθημερινή ψυχική κούραση, σε αυτό που άλλοι ονομάζουν εργασία! Ένιωθα την κοινωνία να με λυγίζει! Το πώς οι συνάνθρωποι μου, μάθαιναν τόσο εύκολα το βόλεμα, τη ρουφιανιά και την καλοπέραση! Δεν τους ενδιέφερε τίποτε άλλο! Αφότου έχασα κάθε ελπίδα, έπρεπε να πιστέψω σε εμένα τον ίδιο. Όταν πίστεψα σε εμένα, πίστεψα και στην ανθρώπινη δημιουργικότητα! Ο άνθρωπος είναι όν δημιουργικό από τη φύση του! Όσες ώρες και να μου στερούσαν από τη ζωή, έπρεπε πάση θυσία να κερδίσω σε δημιουργία! Η γνώση έγινε επίσης αρετή μου, και τα βιβλία για πρώτη φορά στη ζωή μου, μου έδειξαν καινούριους, περήφανους, αξιοπρεπείς κόσμους. Έτσι έκανα προσευχή την περηφάνια, Θεό τη δημιουργία, και πατρίδα τη γνώση! Κι όμως! Τα χώματα αυτά που πατούσα από μικρό παιδί, έκρυβαν από κάτω τόση γνώση όσο του κόσμου όλη! Απλώς έπρεπε να σκάψω βαθιά, με επιμονή και συγκεκριμένο στόχο, την επιβίωση αυτού που ονομάζουμε οι άνθρωποι ψυχή!

Πολλοί πάτησαν σε αυτό το μικρό κομμάτι γης, πολλοί αδικήθηκαν, πολλοί έπεσαν. Δεν γεννηθήκαμε εμείς για να τους αγνοούμε, και να τους προσφέρουμε έναν ακόμη χειρότερο θάνατο, αυτόν της λησμονιάς!

Μεγάλωσα πια, αλλά θα συνεχίσω να μαθαίνω, είναι ο μόνος τρόπος για να μην μας κάνουν ότι θέλουν, όσοι βρίσκονται από πάνω μας. Χωρίς όλους εμάς, ένα τίποτα είναι ο κόσμος όλος! Εμείς πεινάμε με τα μολύβια στο χέρι να τρέμουν, άξυστα, με φαγωμένες τις μύτες τους. Εμείς δημιουργούμε, κάνοντας την αθλιότητα, ζωή. Εμείς παραδίδουμε αυτόν τον κόσμο, κρατώντας στα δειλά μας χέρια, τα παιδιά μας. Και όλα αυτά επειδή ποτέ δεν μας έμαθαν να πιστεύουμε στον εαυτό μας! Ας το μάθουμε λοιπόν!